Zefiryn Ludwik Wolski

Podporucznik pospolitego ruszenia, syn Floriana i Moniki z domu Cichańskiej, urodził się 22 sierpnia 1891 roku w Tucholi. Do służby w armii niemieckiej powołany w 1914 roku. W listopadzie 1918 roku włączył się w przygotowanie powstania wielkopolskiego na Pomorzu. W czerwcu 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w I powstaniu śląskim od 21 sierpnia do 21 października 1919 roku, walcząc w Pułku Strzelców Rybnickich. W październiku 1920 roku zwolniony do rezerwy. Podporucznikiem pospolitego ruszenia ze starszeństwem został mianowany 1 lipca 1925 roku. Przeniesiony z 57. Pułku Piechoty do kadry Okręgu Korpusu VII.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
W latach 1909-1914 uczęszczał do gimnazjum w Nakle nad Notecią. Był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. Po przejściu do rezerwy rozpoczął pracę w Policji Państwowej i równocześnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył w 1929 roku, uzyskując tytuł magistra praw. W trakcie studiów skarbnik Koła Filistrów 1931/32 korporacji studenckiej K! Magna-Polonia. Na własną prośbę przeszedł w stan spoczynku. W maju 1930 roku rozpoczął pracę w Wielkopolskiej Izbie Rolniczej w Poznaniu.

Żonaty z Jadwigą z domu Wolską, miał jedno dziecko.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/3 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Zefiryn Ludwik Wolski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).