Stanisław Wolnowski

Ukochana Trudo i ukochane Dzieci,

Dnia 3 bm. odebrałem Twój list pisany 18. I. br. tj. drugi pisany przez Ciebie z dopiskiem Danusi. Trudno mi opisać mą radość po miesiącach pierwsza wiadomość od Was. Jestem zupełnie zadowolony, że mieszkacie u Kaźmierczaka. Byłem zupełnie pewien, że Was ten los spotka i prosiłem Boga tylko byście zostali tam i znaleźli schronienie u tego kochanego człowieka, a jako drugie dopiero brałem w rachubę Poniec. Czekam na pierwszy Twój list będzie tam może więcej szczegółów o Waszym losie. Dnia 17.II. wysłałem telegram do Ponieca z zapytaniem o Was, nie otrzymałem odpowiedzi, pisałem także i pocztówkę sądzę, że Tobie doręczono, w styczniu pisałem także do Szwajcarji, by Cię zawiadomili o moim istnieniu. Starałem się wszelkimi drogami, jak również przez kolegów z Śremu z którymi jestem razem, jest nas z Śremu dość dużo. Po otrzymaniu Twojego listu jestem teraz zupełnie spokojny. Kilka razy mi się Wiesiu w śnie ukazał i obawiałem się czy jakie nieszczęście go może spotkało.
Kochana Trudo, opowiadasz w liście, że Danusia się do Poznania wybiera, trudno mi stąd radzić, lecz pamiętaj dzieci o ile możności mieć przy sobie, bo jest czas wojenny i Poznań może być narażony na różne niespodzianki, najlepiej i bezpieczniej jest na wsi i przy matce. W poniedziałek 4.IX. chciałem jechać do Was, lecz krótko przed odjazdem otrzymałem rozkaz, który moje plany zniweczył, lecz dobrze, że tak się stało, Bóg nad nami czuwał. Uczucia i miłość do Was, brało u mnie górę nad rozkazem i chciałem Was z sobą zabrać. Minikowski jest ze mną, jego żona i córka ciężko ranne leżą pod Warszawą w szpitalu. Nieszczęście w rodzinach jest bardzo duże.

Trudo kochana dbaj o siebie i o nasze kochane dzieci, nie martw się o to co Was spotkało, najgłówniejsze zdrowie. Wierzę w moją szczęśliwą gwiazdę, że wrócę do Was i pragnie tylko Was zdrowych zastać. Wojna się kończy i będziemy razem w szczęściu, przyszłość do nas należy. Zapytujesz się o paczki; tutaj wysłać nie możesz, a tak bardzo potrzebuję chociaż sweter. Bieliznę mam tylko tę, z którą wyjechałem z domu lecz już najgorsze minęło, mrozy opadły i ma się ku wiośnie. Mrozy dochodziły do 40 stopni. W listopadzie chorowałem troszkę na grypę, gorączka dochodziła do 40, jestem teraz zahartowany. Jestem zdrów i głodny spać nie chodzę, chleba i kaszy nam nie żałują i stosunek władz sowieckich jest poprawny do nas. Pielęgnacja chorych bardzo dobra. Pisz proszę regularnie co tydzień chociaż pocztówkę i Dzieci niech zawsze parę słów dopiszą, to jest wszystko co tutaj mam. Z utęsknieniem każdego dnia czekam od Was wiadomości i wczytuję się w każde słowo.

Dzieci kochane, kochajcie Mamusię i uważajcie na siebie by Was jaka przykrość nie spotkała. W listach piszcie o Waszym życiu codziennym. Trudo kochana do Szwajcarji pisz by razem z Czojnackim (?) który jest w Bernie w konsulacie postarali się dla mnie o obywatelstwo – w liście podaj im datę urodzenia i miejsce urodzenia. Kochanemu Frankowi serdecznie dziękuję za opiekę nad Wami i postaram się kiedy wrócę trzykroć mu się odwdzięczyć. Piszę do Was w miarę możności, wypada mnie więcej raz na miesiąc. Myślami i sercem jestem stale przy Was i codziennie proszę Boga o waszą pomyślność. Serdecznie was całuję, ukochana Trudo i kochaną Danusię, Marię i Wiesia

Twój Staszek

Pozdrów serdecznie Franka i Eustacha

Daj Boże, że w imieniny Twoje za rok będziemy razem.

źródło zdjęć: * materiały własne, udostępnione przez rodzinę