Stanisław Uniśkiewicz

Porucznik, syn Antoniego i Franciszki z domu Przybyszewskiej, urodził się 5 lutego 1905 roku w Czerminie. Służbę wojskową odbył w 9 kompanii 67. Pułku Piechoty w Brodnicy, gdzie ukończył szkołę podoficerską z wynikiem dobrym w stopniu kaprala. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej dowódca plutonu w 1 kompanii 17 batalionu KOP „Dawodgródek”. W październiku 1927 roku przeniesiony do 28 batalionu KOP „Wołożyn”. Przeniesiony ponownie do 67. Pułku Piechoty zwrócił się o przyjęcie do Szkoły Podchorążych Piechoty dla Podoficerów w Bydgoszczy, którą ukończył z wynikiem dobrym. Podporucznikiem mianowany 15 sierpnia 1933 roku, a porucznikiem 1 stycznia 1936 roku. Służył w 42. Pułku Piechoty w Białymstoku jako dowódca 8 plutonu saperów. We wrześniu 1939 roku brał udział w obronie Łomży i Nowogrodu przed Niemcami, w październiku został aresztowane przez sowieckie NKWD.
Absolwent seminarium nauczycielskiego w Wymyślinie z 1926 roku.

Żonaty z Zofią Haliną Uniśkiewicz-Weber z domu Wandalla, miał syna Bogusława Krzysztofa (1939).

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 052/4 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 30 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Uniśkiewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).