Kazimierz Rusiński

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Franciszka i Anny z domu Wilińska, urodzony 31 stycznia 1895 roku w Brzeżanach. W I wojnie światowej w armii austriackiej, dostał się do niewoli rosyjskiej, z której zbiegł w 1917 roku i przeszedł linię frontu. W Wojsku Polskim ochotniczo od 4 grudnia 1918 roku, aż do 31 stycznia 1922 rok. Służył jako kapral między innymi w załodze pociągów pancernych „Śmiały” i „Śmierć”
Od 25 listopada 1920 roku odbywał kurs żandarmerii. Służył na Litwie – kordon I, 1 szwadron żandarmerii.
W policji od 16 sierpnia 1922 roku z przydziałem na Posterunku w Iwaniach Pustych pow. borszczowski. Następnie służbę pełnił na Posterunku w Borszczowie od 21 września 1925 roku do 16 lutego 1926 roku. Następnie w komisariacie w Tarnopolu. Od 10 listopada 1938 – i nadal we wrześniu 1939 roku – dzielnicowy w Komisariacie w Tarnopolu Starszym posterunkowym mianowany 1 sierpnia 1930 roku.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości, Srebrnym i Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę, Odznaką Honorową „Orlęta”, Odznaką Małopolskiej Straży Obywatelskiej.
Ukończył 6 klas szkoły podstawowej.

Żonaty, miał syna.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 37/4 z dnia 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 22-25 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Literatura:
Miednoje, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [3]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]