Kazimierz Rabski

Kapitan służby zdrowia rezerwy, syn Władysława i Heleny z domu Hübscher, urodził się 21 lutego 1887 roku w Miłosławiu, powiat września. W czasie I wojny światowej walczył w armii niemieckiej, najpierw służył w twierdzy Poznań, a następnie na froncie zachodnim. W listopadzie 1918 (styczniu 1919) roku jako lekarz wojskowy znalazł się w Grodzisku, gdzie zajmował się sanitarną stroną powstania wielkopolskiego. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. W Wojsku Polskim od 1919 roku. W czerwcu 1919 roku przydzielony do 1. Komapnii Sanitarnej i wysłany na front galicyjski w składzie Grupy Wielkopolskiej generała Konarzewskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921 jako lekarz 155. i 159. Pułku Piechoty. Przydzielony do 15. Pułku Ułanów, a ostatnio do 10. Szpitala Okręgowego w Przemyślu. W 1922 roku przeniesiony do rezerwy.
22 sierpnia 1939 roku zmobilizowany w stopniu kapitana rezerwy i skierowany do Warszawy, gdzie organizował 1. Szpital Okręgowy. Ewakuowany na wschód, pod koniec września dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Doktor medycyny, internista z Poznania. Członek Towarzystwa Tomasza Zana. Kształcił się prywatnie w domu, a potem uczęszczał do Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Dyplom lekarski uzyskał 4 sierpnia 1914 roku we Wrocławiu po studiach w Lipsku, Berlinie i Gryfii. W latach 1915-1916 pracował jako lekarz cywilny w Szpitalu Wojskowym w Kołbaskowie pod Szczecinem, później praktykował w Sanatorium dla Płucno-Chorych w Davos w Szwajcarii. Po odbyciu kursu teoretycznego i praktycznego uzyskał uprawnienia do sprawowania urzędu lekarza powiatowego w Polsce w 1920 roku. Dyplom doktora nauk medycznych Uniwersytetu Jagielińskiego w Krakowie odebrał 22 czerwca 1922 roku. W roku 1927 roku uhonorowany został pamiątkową odznaką 15. Pułku Ułanów Poznańskich. Członek Związku Lekarzy Państwa Polskiego. Wiceprezes Izby Lekarskiej do spraw ubezpieczeń społecznych. Społecznik i dobroczyńca zubożałej ludności, zwłaszcza bezdomnych w przedwojennym Poznaniu.

Żonaty z Heleną z domu Kowalewicz, miał z nią córkę Irenę (1921), a z Heleną z domu Kubicą miał syna Zdzisława (1924) i córkę Wandę (1926).
W styczniu 1940 roku, rodzina otrzymała wysłaną ze Starobielska kartkę pocztową i jeszcze w marcu tegoż roku telegram.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Kazimierz Rabski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Na cmentarzu w Grodzisku Wielkopolskim znajduje się tablica wspomnieniowa na grobowcu rodzinnym. Jako ofiara zbrodni katyńskiej został upamiętniony na Pomniku Polskiego Państwa Podziemnego w Poznaniu (2007). Wymieniony na pomniku katyńskim w Grodzisku Wielkopolskim (2018) oraz na tablicy na terenie zakładu poprawczego na głazie Golgota Wschodu w Grodzisku Wielkopolskim (2014).