Franciszek Przybysz

Posterunkowy Policji Państwowej, syn Stanisława i Antoniny z domu Tonczały, urodził się 3 października 1896 roku w Swarzędzu. W dzieciństwie z rodziną wyjechał do Zagłębia Ruhry, gdzie jego ojciec pracował jako robotnik. Ukończył siedmioklasową szkołę powszechną w Gelsenkirchen-Hüller w 1910 roku, po czym zaciągnął się do niemieckiej marynarki handlowej i służył w niej do wybuchu I wojny światowej. Następnie powrócił do Poznania i 6 kwietnia 1915 roku został wcielony do armii niemieckiej. Walczył na froncie wschodnim i zachodnim do sierpnia 1918 roku, kiedy to został ranny. Po wyleczeniu skierowany do Poznania. W październiku 1918 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, a w grudniu 1918 roku wziął udział w rozbrajaniu oddziałów niemieckich i przejmowaniu magazynów wojskowych. Od stycznia 1919 roku służył jako sekcyjny w 2. Pułku Strzelców Wielkopolskich. W marcu 1919 roku przeniesiony jako kapral do 10. Pułku Strzelców Wielkopolskich, w szeregach którego uczestniczył w polskiej ofensywie w Galicji Wschodniej. W pułku tym (przemianowanym na 68. Pułk Piechoty) pozostał do lutego 1920 roku, kiedy to został odkomenderowany do oddziału delimitacyjnego Komisji Granicznej, a później do składu osobowego delegacji do przygotowania polsko-niemieckich konwencji granicznych. W październiku 1921 roku został przeniesiony do batalionu zapasowego 57. Pułku Piechoty, gdzie sprawował funkcję podoficera kwaterunkowego. W czerwcu 1922 roku zdemobilizowany w stopniu plutonowego.
16 listopada 1922 roku wstąpił do służby w Policji Państwowej województwa stanisławowskiego w stopniu prowizorycznego posterunkowego i został przydzielony na posterunek Policji Państwowej Kniahinin-miasto. W maju 1923 roku został stabilizowany w stopniu posterunkowego. Po krótkiej służbie w komisariacie Policji Państwowej Stanisławów od 20 listopada 1923 roku został 28 maja 1924 roku przeniesiony na posterunek Policji Państwowej w Haliczu. Ukończył kurs posterunkowych w Okręgowej Szkole Policyjnej w Stanisławowie w 1926 roku oraz kurs rzeczny przy Komisariacie Wodnym w Warszawie w 1928 roku. W 1934 roku był czasowo delegowany do dyspozycji Starostwa Powiatowego w Kosowie.
Był członkiem Związku byłych Ochotników i Powstańców Wojskowych. Na posterunku Policji Państwowej w Haliczu służył do września 1939 roku.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Apolonią z domu Kapuścińską, miał dwóch synów: Zbigniewa i Edwarda.

Aresztowany przez NKWD w lutym 1940 roku w Haliczu i osadzony w miejscowym więzieniu. 17 kwietnia 1940 roku przewieziony do więzienia w Stanisławowie. 7 czerwca 1940 roku przewieziony do więzienia w Kijowie.
Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 064/2-052 z 1940 roku.

Franciszek Przybysz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).