Tadeusz Pietrykowski

Porucznik piechoty pospolitego ruszenia, syn Franciszka i Anastazji z domu Stefańskiej, urodził się 14 października 1895 roku w Gorzycach w powiecie żnińskim. Starszy brat Wincentego Pietrykowskiego. Zmobilizowany walczył w armii niemieckiej w okresie od 1 stycznia 1917 roku do 17 grudnia 1918 roku na froncie zachodnim. Od 18 grudnia 1918 roku był członkiem Straży Ludowej w Kcyni. W okresie od 30 grudnia 1918 roku do 1 stycznia 1919 roku walczył w Kcyni. Mianowany został komendantem miasta i następnie adiutantem Batalionu Kcyńskiego 9. Pułku Strzelców Wielkopolskich. 14 lutego 1920 roku mianowany został podporucznikiem. Uczestniczył od kwietnia 1920 roku w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-białoruskim. Został ranny 16 sierpnia 1920 roku pod Nasielskiem. Po powrocie do zdrowia od 21 września 1920 roku służył w batalionie zapasowym 67. Pułku Piechoty. 20 grudnia 1920 roku mianowany został adiutantem pułku i z tego stanowiska został bezterminowo urlopowany 13 kwietnia 1921 roku. W rezerwie zweryfikowany jako porucznik piechoty ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.
Ukończył szkołę powszechną w Gorzycach, a następnie uczęszczał do gimnazjum w Nakle, gdzie w 1916 roku uzyskał maturę. Od 1910 roku był członkiem kółka Towarzystwa Tomasza Zana i przez dwa lata prezesem tego kółka (1915-1916). Po przejściu do rezerwy w 1924 roku uzyskał na Uniwersytecie Poznańskim tytuł magistra praw. Po studiach rozpoczął aplikację sędziowską przy Sądzie Apelacyjnym w Toruniu, a 16 listopada 1927 roku został mianowany sędzią w Sądzie Powiatowym w Toruniu. W 1932 roku awansował na sędziego Sądu Okręgowego w Toruniu. Od 26 października 1936 roku był wiceprezesem, a od 1 lutego 1937 roku prezesem Sądu Okręgowego w Katowicach. We wrześniu 1939 roku ewakuował sąd do Tarnopola. Prowadził bardzo szeroką działalność społeczną. W czasie pobytu w Toruniu w 1927 roku został członkiem tutejszego Towarzystwa Naukowego. Był delegatem towarzystwa w Kuratorium Książnicy Miejskiej i w Komisji Muzealnej w Toruniu w latach 1936-1937. Od 1929 roku należał do Tymczasowego Komitetu Organizacyjnego Pomorskiego Instytutu Naukowego, był też współzałożycielem Konfraterni Artystów. Od 1935 roku współpracował z nowo uruchomioną rozgłośnią toruńską Polskiego Radia. Podczas pracy w Toruniu działał jako prezes Stowarzyszenia Polsko-Francuskiego i prezes Koła Związku Oficerów Rezerwy, wchodził również do władz lokalnego oddziału Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów RP i toruńskiego Towarzystwa Prawniczego. Przed przeprowadzką do Katowic darował 5000 woluminów z wielkiego własnego księgozbioru (największej prywatnej biblioteki w ówczesnym Toruniu) Muzeum Pomorskiemu w Toruniu. Był współtwórcą Towarzystwa Bibliofilów im. Joachima Lelewela i pełnił funkcję jego sekretarza. 1 marca 1937 roku został wybrany przewodniczącym Sekcji Bibliofilskiej katowickiego koła Związku Bibliotekarzy Polskich, którego był jednym z założycieli. Z jego inicjatywy w 1938 roku koło zostało przekształcone w Towarzystwo Miłośników Książki i Grafiki, którego został prezesem.
Był autorem wielu książek i broszur, m.in.: Odwrót… Garść wspomnień i obrazków wojennych z czasu walk bolszewickich 1920 r. na podstawie pamiętnika adiutanta 67 P. P. (9 Pułku Strzelców Wielkopolskich) (Poznań 1926), Z przeszłości Kcyni. Z okazji 666 rocznicy założenia miasta (Kcynia 1928), Walenty Fiałek, senior bibliofilów pomorskich (Toruń 1929), Ferdynand Gregorovius, zapomniany przyjaciel Polaków (Toruń 1929), Z przeszłości toruńskiego cechu rzeźniczego 1331-1931 (Toruń 1931), Franciszek Ksawery Tuczyński, wielkopolski pisarz ludowy (Toruń 1932), Moje wspomnienia z Lille z czasu okupacji niemieckiej 1917-1918 (Toruń 1933), Sąd apelacyjny w Toruniu 1920-1933 (Toruń 1934), Wojtuszka, wspomnienie o chłopie wielkopolskim (Toruń 1935), Okruchy sądowe (Toruń 1938), Sądownictwo polskie na Śląsku 1922-1937 (Katowice 1939). Był też redaktorem książek Pamiątka dziesięciolecia wkroczenia wojsk polskich do Torunia i dziesięciolecia zaślubin Polski z morzem (Toruń 1930) i Ruch niepodległościowy na Pomorzu (Toruń 1935). Był także autorem licznych publikacji w „Słowie Pomorskim” i „Mestwinie” (dodatek literacki do tego dziennika). Publikował również (częściowo pod pseudonimami Tadeusz Piechur oraz T. A. Gorzycki) w „Polskiej Gazecie Introligatorskiej”, „Zapiskach Towarzystwa Naukowego w Toruniu”, „Silva Rerum”.

Żonaty z Joanną z domu Karzeniewską, miał syna Olgierda i dwie córki: Annę i Marię.

Aresztowany przez NKWD jesienią 1939 roku i osadzony w więzieniu w Tarnopolu, skąd został wywieziony wiosną 1940 roku. Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 041/2-012 z kwietnia 1940 roku.

Tadeusz Pietrykowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicy katyńskiej w Kcynii. Upamiętniony na Obelisku Katyńskim w Nakle nad Notecią (2010), jak również na Pomniku Katyńskim w Żninie (1993).