Kazimierz Piasecki

Kapitan artylerii w stanie spoczynku, syn Andrzeja i Zofii z domu Grygier, urodził się 3 listopada 1890 roku w Nochowie w powiecie śremskim. W latach 1911-1913 odbył obowiązkową służbę wojskową w armii niemieckiej. Zmobilizowany walczył w czasie I wojny światowej w latach 1914-1918 w armii niemieckiej. 22 grudnia 1918 roku powrócił z frontu do Śremu i aktywnie włączył się w organizację powstania wielkopolskiego. Od 22 grudnia 1918 roku był w Straży Ludowej w Śremie, a następnie był dowódcą plutonu 1. kompanii średzkiej na froncie zachodnim. Brał udział w wyzwalaniu Poznania oraz w walkach pod Zbąszyniem i Strzyżewem. Brał aktywny udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Organizował służby intendentury w czasie III powstania śląskiego.
Mianowany został podporucznikiem w 1921 roku. Służył w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu VII, w 7. Dywizjonie Żandarmerii i w Kierownictwie Rejonowej Intendentury w Poznaniu. W maju 1924 roku awansował na stopień kapitana. Na własną prośbę 1 kwietnia 1931 roku przeniesiony został w stan spoczynku i przypisany ewidencyjnie do Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań. Zmobilizowany został do Dowództwa Okręgu Korpusu VII Poznań. Wyjechał z Poznania 2 września 1939 roku transportem wojskowym, dostał się do niewoli rosyjskiej w nieustalonych okolicznościach.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Krzyżem Zasługi i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Od 1902 do 1908 roku był uczniem gimnazjum w Śremie. Za przynależność do tajnego Towarzystwa Tomasza Zana oraz udział krewnych w strajku szkolnym został relegowany z zakazem zdawania egzaminu maturalnego. Po odejściu z gimnazjum pracował jako kupiec branży żelaza oraz zbożowej w Strzałkowie, Krzywiniu i Lesznie. Po przejściu do rezerwy pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Grodzisku, Nowym Tomyślu, a od sierpnia 1939 roku w Poznaniu.

Żonaty z Zofią z domu Walter, miał dwóch synów: Włodzimierza (1923 – zmarł jako noworodek) i Alfreda (1927) oraz trzy córki: Halinę (1925), Danutę (1930) i Barbarę (1933). Przesłał rodzinie dwie kartki z obozu w Starobielsku.
Siostrę Kazimierza odwiedził porucznik Kurzawa, który poinformował rodzinę, że uciekł z sowieckiego transportu do Szepietówki w którym znajdował się kapitan Piasecki.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Kazimierz Piasecki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony w Grodzisku Wielkopolski na Pomniku Katyńskim (2018), jak również głazie Golgota Wschodu (2014). Wymieniony na tablicy synów ziemi nowotomyskiej (2010).