Jan Pawełka

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Jakuba i Małgorzaty z domu Siadek, urodził się 24 grudnia 1880 roku w Raszewach. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. W policji od 1920 roku. W latach 1920-1924 służbę pełnił we Włodzimierzu Wołyńskim, następnie przeniesiony do województwa poznańskiego. We wrześniu 1939 roku służył na posterunku Policji Państwowej w Nakle nad Notecią w powiecie wyrzyskim. Ewakuowany na wschód w pierwszych dniach września 1939 roku, dostał się do sowieckiej niewoli.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Mieszkał w Nakle nad Notecią.

Żonaty z Józefą, miał syna Leona (1910) i córkę Annę. Rodzina dowiedziała się o pobycie ojca w obozie na wyspie Seliger dzięki informacji od nieznajomego mężczyzny podczas okupacji.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Wywieziony 4 kwietnia 1940 roku na podstawie listy z 1 kwietnia, pozycja 59. Rozstrzelany w okresie 5-6 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jan Pawełka został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony wśród upamiętnionych na tablicach Obelisku Katyńskiego w Nakle nad Notecią (2010).