Ludwik Nowaczyk

Posterunkowy Policji Państwowej, syn Stanisława i Marianny z domu Nowak, urodził się 11 lipca 1902 roku w Wielichowie, powiat śmigielski (obecnie grodziski). Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. Wyjechał do pracy w Berlinie, gdzie przystąpił do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Na gwiazdkę 1918 roku powrócił do domu i jako szesnastolatek zgłosił się do powstania wielkopolskiego. Brał udział w walkach na wolsztyńskim odcinku frontu zachodniego. Walczył o Rakoniewice i Wolsztyn.
W lipcu 1920 roku podczas wojny polsko-bolszewickiej wstąpił do IV batalionu 58. Pułku Piechoty. Brał udział w ofensywie znad Wieprza. Zwolniony z wojska w październiku 1920 roku. W kwietniu 1921 roku zgłosił się ochotniczo do Komitetu Górnośląskiego w Poznaniu i wziął udział w III powstaniu śląskim w Grupie Północnej. Walczył m.in. o Górę Św. Anny, został ranny pod Boroszewem (6 czerwca 1921).
W sierpniu 1921 roku powrócił do Wielichowa, skąd przeprowadził się do Poznania. Pracował jako robotnik, malarz, a także zajmował się handlem. W latach 1923-1925 odbył służbę wojskową w 58. Pułku Piechoty w Poznaniu.
Do policji wstąpił 27 września 1929 roku. Od 1933 roku do września 1939 roku służył na posterunku Policji Państwowej w Suchopolu w powiecie prużańskim, w województwie poleskim w stopniu posterunkowego. Trafił do niewoli sowieckiej w nieustalonych okolicznościach.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Franciszką z domu Surdyk, uznał jej córkę Zuzannę Marię (1928) za swoje dziecko. Mieli syna Kajetana Ludwika.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 033/3 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 18-21 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Ludwik Nowaczyk został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony imiennie w Polowej Katedrze Wojska Polskiego w Warszawie, Muzeum Katyńskim. Ujęty na liście katyńskiej Ziemi Kościańskiej przy Kościańskim Krzyżu Wschodnim (2007).