Kapitan administracji, syn Piotra i Emilii z domu Augustynowicz, urodził się 19 maja 1891 roku we Lwowie. W latach 1914-1918 służył w armii austriackiej. W Wojsku Polskim od 1919 roku. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921 w żandarmerii polowej. Po wojnie służył w 6., 7. i 8. Dywizjonie Taborów i w 14. Pułku Artylerii Lekkiej jako oficer sądowy. Ukończył Szkołę Młodszych Oficerów Artylerii w 1926 roku. Od 1930 roku oddelegowany jako oficer sądowy do Wojskowego Sądu Rejonowego w Poznaniu, a od 1935 roku w 14. Dywizjonie Piechoty.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Maksymilian Niewrzałkiewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 2, 19
