Stanisław Michalczyk

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Piotra i Konstancji z domu Nowak, urodził się 19 kwietnia 1892 roku w Łubnicy koło Kościana. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Do czteroklasowej szkoły powszechnej uczęszczał w Gościeszynie koło Wolsztyna, a po jej ukończeniu podjął pracę jako murarz. Przymusowo wcielony do armii niemieckiej walczył do końca wojny w jej szeregach. Powróciwszy 27 grudnia do domu, już 4 stycznia 1919 roku wstąpił jako ochotnik do kompanii opalenickiej. Walczył w powstaniu wielkopolskim na froncie zachodnim w rejonie Zbąszynia, Strzyżewa i Miedzichowa. Został ranny. Po wyleczeniu ran służył w 7. Pułku Strzelców Wielkopolskich i brał udział w walkach na froncie zachodnim, a później na froncie północnym pod Chodzieżą i Rynarzewem. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Zwolniony z wojska, wstąpił 16 września 1921 roku w szeregi policji. W 1929 roku ukończył szkołę dla szeregowych Policji Państwowej w Sosnowcu. Służył w plutonie konnym Policji Państwowej w Poznaniu do września 1939 roku.
Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty z Marią z domu Rybarczyk, miał syna Henryka (1924) i córkę Martę (1926).

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 030/1 z 14 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 17-21 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Michalczyk został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony wśród upamiętnionych na Kościańskim Krzyżu Wschodnim (2007).