Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Piotra i Konstancji z domu Nowak, urodził się 26 lipca 1897 roku w Łubnicy koło Kościana. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Brał udział w walkach w powstaniu wielkopolskim, a następnie w szeregach Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej.
W latach dwudziestych wstąpił do policji. W sierpniu 1939 roku przeniesiony został z posterunku Policji Państwowej w Domasławicach w powiecie rawickim na posterunek Policji Państwowej w Rogoźnie w powiecie obornickim. Starszym posterunkowym mianowany 1 marca 1935 roku.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.
Żonaty z Marią, miał dwie córki: Krystynę (1920) i Genowefę (1923).
Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 012/1 z kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 9-11 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Ignacy Michalczyk został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Posterunkowy został upamiętniony na tablicach pod Kościańskim Krzyżem Wschodnim (2007).
Literatura: 3, 10, 15, 19, 34, 253
