Janusz Wojciech Libicki

Porucznik rezerwy, syn Stanisława i Julii Włodzimiery Ksawery z domu Antoniewskiej, urodził się 23 kwietnia 1902 roku w Warszawie. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej. Od listopada 1918 roku w Wojsku Polskim. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku i III powstania śląskiego. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Biedrusku (1924). Odbył praktykę w szwadronie przybocznym Prezydenta RP, wcielony do 7. Pułku Ułanów w Mińsku Mazowieckim. Odbywał ćwiczenia w rezerwie w latach 1927, 1929, 1939, 1931. W 1934 roku mianowany podporucznikiem rezerwy 7. Pułku Ułanów Lubelskich ze starszeństwem od 1 stycznia 1928 roku. W 1936 roku mianowany porucznikiem rezerwy ze starszeństwem. W 1939 roku jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Komendy Rejonu Uzupełnień Poznań Miasto. Zmobilizowany w sierpniu 1939 roku do 7. Pułku Strzelców Konnych w Biedrusku koło Poznania, walczył na froncie w ramach Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Po jej rozbiciu (24-26 września 1939) w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony honorową odznaką „Górnośląski Krzyż Walecznych” za udział w powstaniu śląskim.
Ukończył Gimnazjum Filologiczne im. Jana Zamojskiego w Warszawie (1920). W latach 1921-1926 pracował w Banku Kredytowym w Warszawie. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, prawnik. W 1931 roku obronił pracę doktorską. Stypendysta fundacji Rockefellera w USA (1932-1933) i London School of Economics (1935). W latach 1936-1937 był wykładowcą Wydziałów Prawa i Rolniczego Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w Wyższej Szkole Handlowej w Krakowie. W 1936 roku obronił pracę habilitacyjną w zakresie ekonomii politycznej skarbowości. Docent Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1937 roku profesor ekonomii i skarbowości Uniwersytetu Poznańskiego na Wydziale Prawno-Ekonomicznym – wykładał dzieje gospodarcze Polski 1920-1939, politykę skarbowości i prawo skarbowe. Wiele publikował w periodykach naukowych z zakresu ekonomii w Polsce i na świecie. Mieszkał na nowo powstałym osiedlu Abisynia w Poznaniu, przy ulicy Podkomorskiej. Tuż przed wojną rodzina przeprowadziła się na pobliską ulicę Grunwaldzką.

Żonaty z Wandą z domu Strzałką, miał dwóch synów: Jacka (1934) i Marcina (1939).
Rodzina otrzymała dwie wiadomości; w końcu grudnia 1939 roku oraz w marcu 1940 roku – informował o pobycie na terenie Związku Radzieckiego w miejscowości Kozielsk.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 035/3 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Janusz Wojciech Libicki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony, jako wychowanek i długoletni pracownik naukowy – na tablicy pamiątkowej umieszczonej w budynku Collegium Novum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Janusza Libickiego w mundurze – znaleziono: książeczkę oficerską, książeczkę oszczędnościową PKO, legitymację urzędnika państwowego oraz 2 listy (03545).