Stanisław Kałek

Posterunkowy Policji Państwowej, syn Stanisława i Antoniny, urodził się 25 kwietnia 1892 roku w Podrzewiu w powiecie szamotulskim. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. W policji od 13 marca 1920 roku. Służbę pełnił w powiatach kępińskim, szamotulskim i gostyńskim. We wrześniu 1939 roku służbę pełnił na posterunku Policji Państwowej w Gostyniu.

Żonaty ze Stanisławą, miał syna Eligiusza i córkę Łucję.

W 1940 roku do rodziny dotarła kartka z notesu policyjnego, pisana przez Stanisława Kałka jesienią 1939 roku i adresowana do Gostynia. Dostarczył ją ktoś (nazwisko nieznane), kto przebywał w obozie, został z niego zwolniony i wymieniony z Niemcami. Stanisław Kałek pisał w tej kartce, że jest zdrowy i że spotkał w obozie znajomych policjantów Stefana Lipińskiego i Jana Litkę z Gostynia oraz Jana Dybę z Krobi.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 016/2 z 7 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 9-11 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Kałek został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).