Piotr Jeż

Kapitan rezerwy, syn Karola i Petroneli z domu Flundra, urodził się 9 października 1900 roku w Słupi w powiecie kępińskim. Walczył w powstaniu wielkopolskim. Od 13 stycznia 1919 roku do lipca 1919 roku służył jako szeregowy w Ochotniczej Kompanii Poznańsko-Lwowskiej i walczył o wyzwolenie Lwowa i okolic.
Następnie od lipca 1919 roku do 21 stycznia 1920 roku podlegał 16. Dywizji Pomorskiej. W jej szeregach walczył w pierwszej fazie wojny polsko-bolszewickiej. 21 stycznia 1920 roku został bezterminowo
urlopowany z wojska jako starszy szeregowy. Z dniem 12 lipca 1920 roku, kiedy trwała już bolszewicka kontrofensywa zbliżająca się do centrum Polski, ponownie wstąpił do wojska jako ochotnik, awansując do stopnia kaprala. W tym stopniu walczył na froncie litewsko-białoruskim, przynależąc do 63. Pułku Piechoty. 12 października 1920 roku przydzielony do kompanii sztabowej 16. Dywizji Piechoty. Z Wojska Polskiego ponownie bezterminowo urlopowany w styczniu 1921 roku. 1 października 1925 roku przeniesiony do rezerwy. Odbył ćwiczenia wojskowe rezerwy w 68. Pułku Piechoty w 1927 roku, w 58. Pułku Piechoty w latach 1929, 1930 i 1932 oraz w Szkole Uzbrojenia w 1935 roku. Do stopnia podporucznika awansował w 1928 roku, a porucznikiem został mianowany 1 lutego 1932 roku. 3 marca 1933 roku przeniesiony do kadry 7. Oddziału Służby Uzbrojenia Rezerwy. Odbył ćwiczenia w Szkole Uzbrojenia w 1935 roku oraz w Głównej Składnicy Uzbrojenia nr 2 w Stawach koło Dęblina w 1937 roku. Ewidencyjnie należał do Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań-miasto.
Odznaczony został Krzyżem Obrony Lwowa, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości i Złotym Krzyżem Zasługi.
W 1918 roku zdał maturę w gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim. Absolwent Uniwersytetu Poznańskiego z 1922 roku. Stopień doktora fizyki uzyskał w 1925 roku. Starszy asystent w macierzystej uczelni i nauczyciel w Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W okresie 1926-1938 w Gdańsku, nauczyciel fizyki i matematyki w Gimnazjum Polskim. W latach 1934-1935 redagował „Straż Gdańską”, zamieszczał artykuły w „Gazecie Morskiej” i „Froncie Zachodnim”. Zaangażowany w działalność w polskich organizacjach w Wolnym Mieście Gdańsku (m.in. członek zarządu Gminy Polskiej Związku Polaków). Za swoją działalność na rzecz podtrzymywania polskości w Wolnym Mieście Gdańsku w 1938 roku został wydalony. Przeniósł się do Warszawy, najpierw pracował jako nauczyciel w Gimnazjum im. Joachima Lelewela, a następnie, od 1939 roku, jako inspektor w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Żonaty z Kazimierą z domu Paszkowską, miał syna Macieja.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 022/2 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Piotr Jeż został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).