Jan Feliks Jabłoński

Przodownik Policji Państwowej, syn Franciszka i Józefy z domu Stasin, urodził się 18 maja 1899 roku w Koźminku w powiecie kaliskim. Odebrał wykształcenie domowe w zakresie trzech klas gimnazjum. 23 czerwca 1919 roku powołany do służby w Wojsku Polskim, pozostał w niej do 14 czerwca 1922 roku, kiedy to został zwolniony do rezerwy i powrócił do domu rodzinnego. 10 grudnia 1922 roku został przyjęty do Policji Państwowej. Przydzielony do stanu Policji Państwowej powiatu kaliskiego. Służył w komisariacie Policji Państwowej w Kaliszu, awansując na starszego posterunkowego 1 grudnia 1924 roku oraz na przodownika 1 lipca 1927 roku. Był długoletnim komendantem plutonu, następnie dzielnicowym, a od 1 stycznia 1936 roku do wojny ponownie komendantem plutonu.
Odznaczony Medalem Odzyskania Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Aresztowany przez NKWD we wrześniu 1939 roku w Dubnie i osadzony w więzieniu w Równem, skąd 28 marca 1940 roku wywieziono go do więzienia w Dniepropietrowsku.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 042-115 z kwietnia 1940 roku.

Jan Feliks Jabłoński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).