Lucjan Fluderski

Porucznik służby zdrowia, syn Michała i Anny z domu Dudzińskiej, urodził się 14 września 1902 roku Giżycach koło Grabowa nad Prosną, w powiecie kaliskim. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Sanitarnej z 1931 roku. Odbył ćwiczenia rezerwy w 72. Pułku Piechoty w 1934 roku i w 7. Pułku Ułanów w 1936 roku. Awansowany na stopień porucznika w 1937 roku. Przydzielony do 1. Szpitala Okręgowego.
W 1923 roku ukończył Gimnazjum im. Adama Asnyka w Kaliszu. W 1930 roku uzyskał doktorat z medycyny na Uniwersytecie Warszawskim i odtąd pracował w warszawskim Szpitalu św. Łazarza, specjalizował się w urologii.

Żonaty z Janiną z domu Modzelewską, miał dwie córki Alinę (1932) i Marię (1938).

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

W sierpniu 1939, w ramach powszechnej mobilizacji, powołany został do wojska i skierowany na front wschodni. Z obozu w Starobielsku korespondował z rodziną (24 kwietnia 1940 przesłał ostatnią kartkę). Korespondencja z obozu nie zachowała się.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Lucjan Fluderski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).