Jerzy Marian Dworakowski

Podporucznik, syn Tadeusza i Zofii z domu Konopacka, urodzony 8 kwietnia 1913 w Przewałach na Wołyniu. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim (1934). Praktykę odbywał w 7. Dywizjonie Artylerii Konnej w Poznaniu (czerwiec-wrzesień 1934). Ćwiczenia w rezerwie odbywał w latach 1935 i 1937. Podporucznikiem artylerii ze starszeństwem mianowany od 1 stycznia 1936 roku. W 1938 roku przeniesiony do 2. Dywizjonu Artylerii Konnej w Dubnie.
Zmobilizowany 28 sierpnia 1939 roku z przydziałem do Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej nr 2 w Zamościu. Bronił miasta, a następnie pomaszerował w kierunku Włodzimierza, gdzie 19 września wywiązała się walka z armią sowiecką. Zawarte porozumienie umożliwiało odejście polskiego wojska, ale Rosjanie złamali układ. Aresztowani oficerowie zostali wywiezieni do ZSRR.
W 1923 roku rozpoczął naukę w gimnazjum w Krakowie. We wrześniu 1930 kontynuował zajęcia w Gimnazjum im. Jana Zamojskiego w Lublinie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W październiku 1934 roku rozpoczął studia w sekcji Wydziału Rolno-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego. W grudniu 1938 roku uzyskał dyplom. Inżynier leśnik. W lutym 1939 roku przejął w dzierżawę rodzinny majątek w Przewałach na Wołyniu, w kwietniu sprowadził żonę i syna Jacka z poznańskiego.

Żonaty z Marią z domu Brodowską, miał dwóch synów: Jacka (1939) i Jerzego (1940).

Wspomnienia żony Marii Dworakowskiej, która uciekła z Kresów i 4 grudnia 1939 roku dostała się do Warszawy:
„W 1939 roku byłam matką 10-miesięcznego chłopczyka i żoną oficera artylerii. Byłam też w drugiej ciąży. Pochodzę z rodziny ziemiańskiej. Dzierżawiliśmy ziemię we wsi Przewały. Mój mąż Jerzy Dworakowski miał niebieską kartę mobilizacyjną i opuścił dom 28 sierpnia 1939 roku. Wziął duży plik wizytówek. Wsiadł do pociągu do Włodzimierza Wołyńskiego przez Kowel. Wizytówki znaleziono przy zwłokach w mogile katyńskiej.”
źródło: https://www.tygodnikpowszechny.pl/kiedy-wroci-tata-145211

Ranny, przebywał w szpitalu w Smoleńsku, skąd przewieziony do obozu w Kozielsku. Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa z 2 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 4-7 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Jerzego Dworakowskiego, wojskowego znaleziono: wizytówki własne oraz Haliny Dworakowskiej, kartkę z wydrukowanymi dwiema modlitwami oraz odznakę Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii (01944).

Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Pisane miłością. Losy wdów katyńskich [26]
https://www.tygodnikpowszechny.pl/kiedy-wroci-tata-145211