Tomasz Draniczarek

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Józefa i Marianny z domu Karlińskiej, urodził się 23 listopada 1888 roku w Brzeziu. Ukończył dwie klasy szkoły powszechnej. W czasie I wojny światowej walczył w armii niemieckiej.
Następnie brał udział w powstaniu wielkopolskim. W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku. W latach dwudziestych wstąpił do policji. W październiku 1938 roku służbę pełnił w Komendzie Powiatowej Policji Państwowej w Nowym Mieście Lubawskim i tam pozostawał do września 1939 roku.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Katarzyną z domu Derwich, miał czwórkę dzieci.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 026/4 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 17-21 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Tomasz Draniczarek został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Aspirant został upamiętniony na pamiątkowej tablicy na Murze Pamięci w Pleszewie (2010) oraz na tablicy poświęconej policjantom z ziemi nowomiejskiej, Nowe Miasto Lubawskie (2019)