Major rezerwy, syn Eugeniusza i Marii z domu Halka-Łebińskiej, urodził się 10 sierpnia 1890 roku w Bydgoszczy. W latach 1914-1918 w armii niemieckiej, następnie w Armii Hallera (20 pułk strzelców polskich). W Wojsku Polskim lekarz 8. Dywizjonu Żandarmerii. Podporucznikiem mianowany w 1916 roku, porucznikiem w 1917 roku, a kapitanem w 1920 roku. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1922 roku w stanie spoczynku. Przydzielony do 8. Szpitala Okręgowego.
Odznaczony Krzyżem Walecznych.
Ginazjum ukończył w lutym 1910 roku w Bydgoszczy. Ze względu na „wrogość Prusaków wobec niego” rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Kolonii. Został absolwentem Uniwersytetu we Wrocławiu w 1917 roku zdobywając dyplom lekarza. Specjalizował się w chirurgii i laryngologii. Pod koniec 1921 roku zamieszkał w Żninie.
Żonaty z Marią z domu Deskur, miał trzy córki: Teresę, Marię i Ewę.
Zmobilizowany 23 sierpnia 1939 roku do wojskowego szpitala okręgowego nr 8 w Ciechocinku. Prowadził zapiski dotyczące drogi wycofywania się szpitala na wschód. Notes z nimi miał w kieszeni munduru w czasie egzekucji w Katyniu i znaleziono go przy jego zwłokach podczas ekshumacji w 1943 roku.
(źródło: https://palukiznin.pl/artykul/stanislaw-czarlinski-n1200919)
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 025/1 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Stanisław Czarliński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Jest również wymieniony na tablicy przy Żnińskim Pomniku Katyńskim (1993).
Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża – major Stanisław Czarliński został zidentyfikowany z dokumentów po analizach chemicznych, w kieszeni munduru miał notes (04040).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Pisane miłością. Losy wdów katyńskich, tom 2 [27]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]
https://www.gmina-skoki.pl/wp-content/uploads/2010/12/skoki-08_katyn.pdf
