Bolesław Budzyński (Budziński)

Podporucznik piechoty rezerwy, syn Franciszka i Zuzanny, urodził się 23 sierpnia 1913 roku w miejscowości Waltrop w Niemczech. Absolwent dywizyjnego kursu podchorążych rezerwy piechoty przy 65. Pułku Piechoty z 1935 roku. Mianowany podporucznikiem w 1937 roku. Przydzielony został do 64. Pułku Piechoty, w którym odbył ćwiczenia rezerwy jako dowódca plutonu. W 1939 roku wchodził w skład kadry oficerskiej Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty w ramach 55. Pułku Piechoty. Jako żołnierz kampanii wrześniowej 1939 r. dostał się do niewoli radzieckiej w rejonie Łuków – Kock.
Absolwent Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Lesznie z 1933 roku. Jako nauczyciel początkowo pracował w okolicach Mogilna, a następnie od 1938 roku w Szkole Powszechnej w Książu koło Śremu.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Bolesław Budzyński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Został też upamiętniony na pamiątkowych tablicach pod Kościańskim Krzyżem Wschodnim w 2007 roku.