Zefiryn Ludkiw Wolski

Podporucznik pospolitego ruszenia, syn Floriana i Moniki z domu Cichańskiej, urodził się 22 sierpnia 1891 roku w Tucholi. Do służby w armii niemieckiej powołany w 1914
roku. W listopadzie 1918 roku włączył się w przygotowanie powstania wielkopolskiego na Pomorzu. W czerwcu 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w I powstaniu śląskim od 21 sierpnia do 21 października 1919 roku, walcząc w Pułku Strzelców Rybnickich. W październiku 1920 roku zwolniony do rezerwy. Podporucznikiem pospolitego ruszenia ze starszeństwem został mianowany 1 lipca 1925 roku. Przeniesiony z 57. Pułku Piechoty do kadry Okręgu Korpusu VII. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
W latach 1909-1914 uczęszczał do gimnazjum w Nakle nad Notecią. Był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. Po przejściu do rezerwy rozpoczął pracę w Policji Państwowej i równocześnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył w 1929 roku, uzyskując tytuł magistra praw. Na własną prośbę przeszedł w stan spoczynku. W maju 1930 roku rozpoczął pracę w Wielkopolskiej Izbie Rolniczej w Poznaniu. Żonaty.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/3 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939r.

Zefiryn Ludwik Wolski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017r.).