Edward Tomiński

Jak wspomina jeden z byłych jego wychowanków, pan Tomiński zawsze przychodził do pracy w garniturze, pod krawatem, był wymagający i dokładny. Fascynowała go technika, miał samochód, jeździł motorem. Na strychu szkolnym zorganizował pracownię techniczną, tokarnię, a w wolnym pokoju ciemnię fotograficzną. Fotografia go fascynowała. Lubił uwieczniać życie i pracę rolników na wsi, stąd mamy zdjęcia ze żniw, prac jesiennych przy wykopkach, młóceniu, itp. (…). Pan Tomiński zdjęcia aparatem z samowyzwalaczem wykonywał i wywoływał sam, na fotografiach zawsze stał z boku, tak jakby dopiero podbiegł. Ze zdjęć, które się zachowały, patrzy na nas niezwykle przystojny, młody mężczyzna o urodzie amanta filmowego. W chwili śmierci miał 35 lat. Pytany przez bliskich, dlaczego nie zakłada rodziny, zwykle odpowiadał, znając doskonale sytuację polityczną w Europie, że i tak będzie wojna, a on jako wojskowy i Polak będzie brał w niej udział i nie chciałby zostawić samymi żony i dzieci. Czyżby jakieś przeczucie przyszłych losów? Wiosną 1939r. zdołał jeszcze zebrać wraz z podopiecznymi pieniądze na aparat radiowy dla szkoły, ale wojna przerwała mu wszystkie plany i życie…
Jak wyglądało pożegnanie pana Tomińskiego z Sączkowem?
Według relacji pani Marii Chałupki, bratanicy Edwarda Tomińskiego, która przyjeżdżała do Sączkowa na wakacje i była tam również w sierpniu 1939 roku (miała wówczas 12 lat), wujek otrzymał kartę mobilizacyjną w sierpniu 1939 roku. Przed wyjazdem kontaktował się ze Stefanem Rysmannem – nauczycielem z Bronikowa oraz Władysławem Żakiem – nauczycielem z Kościana. Najprawdopodobniej umawiał się z nimi w sprawie wyjazdu, gdyż oni też byli oficerami rezerwy. Sam dzień wyjazdu nastąpił 30 sierpnia. Przed szkołą zgromadzili się uczniowie pana Tomińskiego z kwiatami, bratanica Maria oraz siostra Edwarda, która nałożyła bratu medalik na szyję i pożegnała się z nim. Pani Maria Chałupka tak wspomina: „Mało słów, mało słów. Uściskał mnie, pocałował w czoło i powiedział – pozdrów mamę i tatę! Następnie wsiadł na rower i odjechał”. 
Rodzina nie otrzymywała od Edwarda żadnych listów. Tylko od znajomych najbliżsi dowiedzieli się, że przebywał w obozie przejściowym w Starobielsku, skąd „ gdzieś” go wywieziono razem z innymi oficerami. Byli wśród nich wspomniani koledzy, z którymi umawiał się przed wyjazdem ze Sączkowa. Ostatnim śladem i dowodem, że żyje był list Władysława Żaka do rodziny, że jadą wraz z Tomińskim i Rysmannem w nieznanym im kierunku, są w kijowskim szpitalu, bo podczas transportu się rozchorowali. Co się stało później? Co Edward Tomiński myślał w ostatniej chwili życia? Czy szedł na śmierć spokojnie? Czy protestował? Możemy się tylko domyślać. Jedno jest pewne – zginął od strzału w tył głowy w Charkowie wiosną 1940 roku. Pochowano go w zbiorowej mogile, na której posadzono las, a zbrodnię zakryto maską milczenia. Dlaczego zamordowano Edwarda, jego kolegów i wielu innych Polaków? Dlatego, że byli oficerami, nauczycielami, ludźmi wykształconymi, światłymi, którzy mogliby w przyszłości działać na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego.