Franciszek Wojciechowski

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Feliksa i Marianny z domu Sikory, urodził się 16 września 1892 roku w Starym Słominiu w powiecie kościańskim. Ukończył dwie klasy szkoły powszechnej. Prawdopodobnie, jako poddany pruski został wcielony do wojska niemieckiego i walczył w I wojnie światowej. Po zakończeniu wojny przyłączył się do oddziału powstańczego i walczył w powstaniu wielkopolskim, a następnie w powstaniach śląskich i wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. W 1922 roku przyjęty został do policji w Bydgoszczy. Od 1 października 1937 roku do wybuchu wojny służył na posterunku Policji Państwowej w Białej Podlaskiej.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Miał syna.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 037/1 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 22-25 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Franciszek Wojciechowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).