Jan Wiertelak

Porucznik uzbrojenia rezerwy, syn Marcina i Marii z domu Doradnej, urodził się 1 stycznia 1900 roku w Łąkocinach w powiecie ostrowskim. W Wojsku Polskim jako ochotnik od 10 stycznia 1919 roku, walczył w rejonie Krotoszyna i Zdun. W czasie wydarzeń Republiki Ostrowskiej, w listopadzie 1918 roku, był dowódcą gońców. Uczestnik powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921 w szeregach 70. Pułku Piechoty z Pleszewa. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w 1921 roku. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1921, przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 7. Oddziału Służby Uzbrojenia. Czterokrotnie odbył ćwiczenia w rezerwie, ostatnie w marcu 1937 roku w Szkole Gazowej w Warszawie (Marymont). W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany do wojska jako kapitan rezerwy. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niewoli rosyjskiej.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 oraz odznaką pamiątkową Wojsk Wielkopolskich.
Uczył się w gimnazjum humanistycznym w Munsterze, Westfalii, od 1916 roku w Gimnazjum Męskim w Ostrowie, gdzie zdał maturę w 1919 roku. Od 1916 roku członek Towarzystwa Tomasza Zana. Ukończył studia w zakresie chemii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego w 1924 roku. Rozpoczął pracę w Zakładzie Chemii Ogólnej Wydziału Rolniczo-Leśnego na Uniwersytecie Poznańskim. W 1926 roku uzyskał stopień doktora. Kontynuował studia we Francji (Instytut du Pin w Bordeaux), Anglii (Princes Risborough Bucks) i USA (Madison, Wisconsin). W 1935 roku habilitował się na Politechnice Warszawskiej. W 1936 roku podjął pracę w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu, gdzie zorganizował katedrę Technologii i Towaroznawstwa, a w 1938 roku nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego tej uczelni. W 1939 roku wybrano go prorektorem Wyższej Szkoły Handlowej w Poznaniu. W latach 1938-1939 był prezesem Polskiego Towarzystwa Chemicznego i rzeczoznawcą sądowym. Prowadził badania przede wszystkim z chemicznej technologii drewna. Był autorem lub współautorem 48 publikacji i referatów. Przyczynił się do powstania polskiej bibliografii chemicznej.

Kawaler.
Ostatnią wiadomość przesłał rodzinie 8 marca 1940 roku z obozu jenieckiego dla oficerów polskich w Starobielsku. Była to kartka wysłana do mieszkającej w Łąkocinach siostry.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jan Wiertelak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).