Walenty Walkowiak

Kapitan administracji, syn Jana i Heleny z domu Napierały, urodził się 4 lutego 1900 roku w Reńsku w powiecie kościańskim. Szkołę elementarną ukończył w Reńsku i podjął naukę w zawodzie murarza. W czasie I wojny światowej, do grudnia 1918 roku, pracował jako telefonista. Z chwilą wybuchu powstania wielkopolskiego zgłosił się na ochotnika i służył w kompanii śmigielskiej. Brał udział w wyzwalaniu Wolsztyna, a także w walkach pod Osieczną. W Wojsku Polskim od 1919 roku. Wstąpił do Pułku Strzelców Wielkopolskich z którym najpierw walczył na froncie północnym pod Chodzieżą, Margoninem i Jałowcem, a później w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1922 roku pełnił m.in. służbę jako oficer finansowy 68. Pułku Piechoty we Wrześni, następnie w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym nr 9, Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu IX w Brześciu, a ostatnio w Departamencie Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku referenta. Awans na porucznika ze starszeństwem otrzymał 1 czerwca 1924 roku. Na początku 1939 roku awansowany na kapitana administracji. Pod koniec sierpnia 1939 roku odkomenderowany do Lwowa, gdzie został aresztowany przez sowietów po 17 września.
Odznaczony Medalem Niepodległości, Medalem za Długoletnią Służbę, Odznaką Pamiątkową Grupy ,,Leszno” i medalami pamiątkowymi.

Żonaty z Zofią z domu Górną, miał syna Jacka (1934-1944 zginął w powstaniu warszawskim) i córkę Teresę Marię (1930).
Przesłał gryps napisany 14 października 1939 roku, a 28 marca 1940 roku wysłał telegram.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Walenty Walkowiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicach pod Kościańskim Krzyżem Wschodnim (2007).