Kazimierz Purolczak

Najdroższa Kochana Stefciu – Drogie dzieci i rodzinko Kochana!

Czuję się niezmiernie szczęśliwy, że mogę do Was napisać i zawiadomić o swoim życiu. Myśl ta, że macie mnie może już za nieżyjącego trapiła mnie strasznie. Jestem zdrów przebywam na terenie ZSRR. Czuję się dobrze. Jestem również bardzo ciekawy co słychać w domu – jak żyjecie i czy w ogóle żyjecie. Bardzo często mam sny o Was nie schodzicie mi w ogóle z myśli, pragnieniem moim jest bym mógł Was uściskać i żyć razem z Wami. Proszę zawiadomić Ojca i resztę Rodziny o mnie. A wczoraj śnił mi się mój ojciec – że umarł, następnie 13 października we śnie uścisnął ktoś silnie moją lewą rękę tak silnie – że rozbudziłem się zaraz – myśl pierwsza była ta, że może ktoś umarł. Co słychać w ogóle, czy Danusia chodzi do szkoły, bo śniło mi się, że tak, jak Juruś żyje, czy tęsknicie za mną? Czy wojna nie wyrządziła w rodzinie jakich strat? Będę z utęsknieniem oczekiwać wiadomości od Was, a po otrzymaniu listu znowu napiszę. Zwróć się do Inspektoratu, może otrzymasz zapomogę, bo na pewno macie biedę i w nędzy żyjecie. Co się stało z rzeczami naszymi? Może trudność będziesz miała z adresem moim przy pisaniu; sądzę, że Orchowski albo organista zna język Rosyjski to Ci pomogą. Kończę te parę słów i rad jestem, że będziecie mogli za kilka dni czytać moje pismo i żeby Was Bóg mógł wszystkich przy życiu zastać. Prędko mi odpiszcie.
Całuję i ściskam Ciebie, Danusię, Jurusia i Całą Rodzinę,
Twój Kaziek i Tatuś

Gdybyś mogła pojechać do Kamionacza to tam mój żołnierz Ciepłuch zabrał jeszcze pod Warszawą moją walizkę i podczas nalotu i bombardowania żeśmy się rozłączyli tak, że wszystkie rzeczy i fotografia Twoja i dzieci legitymacje tam zostały. Ten człowiek jest bardzo dobry, pracuje w majątku Kamionacz. Ks Maciejewski by Ci pomógł go odnaleźć, a on już powrócił.

Kach

źródło: materiały udostępnione przez Muzeum Armii Poznań