Stefan Prawowski

Kapitan rezerwy, syn Józefa (powstańca styczniowego) i Wiktorii z domu Jeżewskiej, urodził się 21 sierpnia 1893 roku w Rozkoszy w województwie lubelskim. Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej i żołnierzem II Korpusu Polskiego w Rosji. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim na ziemi krotoszyńskiej. Zdobywał Skalmierzyce, później wszedł w skład załogi pociągu pancernego Poznańczyk. Od 1918 roku służył w 29. Pułku Strzelców Kaniowskich – dowódca kompanii karabinów maszynowych. Ukończył kurs dowódców batalionów w 1921 roku. Kapitan od 1 czerwca 1919 roku, wcielony do 57. Pułku Piechoty. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty.
Odznaczony Medalem Niepodległości i dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi.
Księgowy i urzędnik w Poznaniu. Od 1932 roku pełnomocnik i urzędnik Poznańskiego Banku Ziemstwa Kredytowego. Kandydował w wyborach samorządowych w Wielkopolsce w 1933 roku z listy Wojewódzkiego Komitetu Wyborczego Narodowego Bloku Gospodarczego. Wiceprezes Związku Weteranów Powstania Wielkopolskiego 1918-1919.

Żonaty z Marią Łucją Weinknecht, miał dwie córki: Halinę Wandę (1924) i Irenę Marię (1926).
Rodzina otrzymywała listy z obozu w Kozielsku.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 052/4 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 30 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stefan Prawowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).