Porucznik rezerwy, syn Józefa i Heleny, urodził się 29 marca 1897 roku w Cierlicku na Śląsku Cieszyńskim. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej. Dostał się do włoskiej niewoli. Potem trafił do Francji, gdzie służył w 5. Pułku Piechoty Armii Hallera. Służył w 47. Pułku Piechoty, żołnierz lekkiej piechoty. Porucznikiem ze starszeństwem mianowany 1 stycznia 1919 roku. Należał do 7. Dywizjonu Taborów w Poznaniu.
Po przejściu do rezerwy pracował jako urzędnik, a następnie objął kierownicze stanowisko w Ziemstwie Kredytowym i samorządzie bankowym w Poznaniu. Zamieszkał na nowo budowanym osiedlu Abisynia w Poznaniu, przy ulicy Podkomorskiej.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/2 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku
Jan Pończa został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Jana Pończy zostały odnalezione: dowód osobisty, książeczka oficerska, wojskowe prawo jazdy, świadectwo szczepienia w Kozielsku nr. 2815 oraz medalik (03715).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]
https://www.muzeumkatynskie.pl/pl/156/13443/mediateka.html
https://www.facebook.com/profile/100064619265381/search/?q=PO%C5%84cza
