Bolesław Pijas

Podporucznik rezerwy, syn Ludwika i Tekli z domu Majewskiej, urodził się 14 maja 1902 roku w Dobrcu Małym (obecnie Dobrzec) w powiecie kaliskim. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty z 1927 roku. Podporucznikiem ze starszeństwem mianowany 1 stycznia 1931 roku. W 1936 roku dowódca plutonu 60. Pułku Piechoty. Zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 25. Dywizji Piechoty.
Absolwent Szkoły Mierniczo-Melioracyjnej w Poznaniu.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 017/2 z 5 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 9-11 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Bolesław Pijas został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Bolesława Pijasa, geometry zostały odnalezione: książeczka wojskowa (książeczka stanu służby oficerskiej), świadectwo szczep w Kozielsku nr. 2951, notes oraz odznaka szkoły podchorążych rezerwy (01621).