Podporucznik rezerwy, syn Tadeusza i Eleonory z domu Rybak, urodził się 22 stycznia 1905 roku w Słupi Kapitulnej w powiecie rawickim. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie z 1929 roku. Przydzielony do 56. Pułku Piechoty. Podporucznikiem mianowany ze starszeństwem od 1 stycznia 1932 roku. Odbył ćwiczenia w 1937 roku. Zmobilizowany pod koniec sierpnia 1939 roku, przeszedł szlak bojowy przez Warszawę, aż do Chełma, gdzie za pewne dostał się do niewoli sowieckiej około 25/26 września.
Absolwent Seminarium Nauczycielskiego Męskiego im. Stanisława Staszica w Rawiczu z 1927 roku. Nauczyciel w Laskowie koło Janowca Wielkopolskiego, powiat żniński, a następnie w Mieczewie w powiecie śremskim. W 1938 roku otrzymał Brązowy Medal kuratora Okręgu Szkolnego za Długoletnią Służbę.
Żonaty z Joanną z domu Ogórkiewiczową, miał czworo dzieci: Urszulę i Tadeusza (zmarli w wieku niemowlęcym) oraz córkę Teresę (1935) i syna Eugeniusza (1938).
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 025/2 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Ignacy Niwczyk został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 1, 19, 22, 30, 33
