Józef Aleksander Nelicki

Porucznik, syn Józefa i Stanisławy z domu Wyrzykowskiej, urodził się 25 lutego 1901 roku w Krakowie. BYł skautem 3 Krakowskiej Drużyny Harcerzy (1913-1914 i 1917-1919). Absolwent Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu z 1921 roku. Służył m.in. w 6. Dywizjonie Artylerii Ciężkiej, 1. Pułku Artylerii Górskiej i 6. Pułku Artylerii Polowej. Porucznikiem mianowany 18 listopada 1923 roku. Następnie przeniesiony do korpusu oficerów intendentury i przydzielony do Składnicy Materiałów Intendentury nr 7 w Poznaniu. W 1939 roku służył w 25. Dywizji Piechoty w Kaliszu.

Żonaty z Ireną z domu Witkowską, miał synów: Leszka (1927) i Janusza (1930) oraz córki: Ewę i Marię.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 052/3 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 30 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Józef Aleksander Nelicki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy nierozpoznanym ciele Józefa Aleksandra Nelickiego znaleziono: książeczkę oficerską z fotografiami, 2 pfandscheine, z nich jeden na nazwisko Nelicki, drugi na nazwisko Torawska Leonia zamieszkała Poznań,
Szydłowska 13 oraz zaświadczenie na nazwisko Nelicki Leszek ur. 25.V.1927 w Krakowie (02566).