Kazimierz Żuromski

Rotmistrz kawalerii w stanie spoczynku, syn Juliana i Katarzyny z domu Szpilewskiej, urodził się 10 czerwca 1895 roku w Biłce koło Żytomierza. W latach 1908-1917 służył w armii rosyjskiej. Żołnierz I Korpusu Wschodniego. W Wojsku Polskim od 1919 roku. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921 w szeregach 19. Pułku Ułanów. Walczył na froncie ukraińskim. 11 czerwca 1920 roku, atakując pod Czerewaczem nad Użą, z narażeniem życia, siły rosyjskie, które uprzednio rozbiły siły Pułku Piechoty, walcząc w natarciu w kierunku Dniepru, zmusił je do wycofania się, dzięki czemu piechota mogła przeprowadzić odwrót w porządku. Za ten czyn został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. Po wojnie służył w 20., 19. Pułku Ułanów i w 2. Pułku Strzelców Karpackich. W 1931 roku
przeniesiony w stan spoczynku, przydzielony do kadry Okręgu Korpusu VII. Odznaczony ponadto dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Urzędnik Urzędu Celnego w Zbąszyniu. Mieszkał w Puszczykowie koło Poznania.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939r.

Kazimierz Żuromski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017r.).