Włodzimierz Aleksander Lewandowski

Podporucznik piechoty rezerwy, syn Ludwika i Anastazji z domu Wlazłej, urodził się 12 maja 1894 roku w Ostrowie Wielkopolskim. W 1915 roku wcielony do armii niemieckiej. Walczył na froncie wschodnim. Brał udział w przygotowaniach do powstania wielkopolskiego. Do Wojska Polskiego wstąpił 24 kwietnia 1919 roku. Ukończył Wielkopolską Szkołę Podchorążych Piechoty w 1920 roku i aplikacyjny kurs dowódców kompanii w Rembertowie w 1921 roku. W 1922 roku przeniesiony do rezerwy. Odbył ćwiczenia rezerwy w 64. Pułku Piechoty w 1931 roku.
Odznaczony Krzyżem Zasługi.
W 1913 roku zdał maturę w dziewięcioklasowym gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim. Należał do tajnego Towarzystwa Tomasza Zana. Współtworzył tajną organizację harcerską powiązaną z Naczelną Komendą Harcerską we Lwowie. Studia medyczne rozpoczął w Rostoku i Krakowie. Po przejściu do rezerwy podjął studia na Uniwersytecie Poznańskim na Wydziale Prawa oraz na Wydziale Filozoficznym. Doktorat z filologii polskiej obronie w 1927 roku. W okresie międzywojennym pracował w Wojskowym Biurze Historycznym i Towarzystwie do Badań nad Historią Powstania Wielkopolskiego. Był wiceprezesem Zarządu Głównego Towarzystwa Powstańców Wielkopolskich i prezesem Zarządu Okręgu Poznańskiego Związku Weteranów Powstań Narodowych.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Włodzimierz Aleksander Lewandowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).