Józef Leonarski

Przodownik Policji Państwowej, syn Józefa i Magdaleny z domu Olejniczak, urodził się 5 marca 1893 roku w Wołkowie w powiecie śmigielskim. Ukończył cztery klasy gimnazjum. Od 1907 roku należał do tajnej organizacji polskiej w Wołkowie. W 1910 roku wyjechał do Großräschen w Brandenburgii, gdzie podjął pracę zawodową, a jednocześnie wstąpił do tamtejszego oddziału Sokoła. Pod koniec 1911 roku przeniósł się do Bochum (Westfalia), gdzie nadal działał w Sokole, Zjednoczeniu Zawodowym Polskim oraz Stronnictwie Narodowym. We wrześniu 1913 roku został powołany do obowiązkowej służby wojskowej w armii niemieckiej. Podczas I wojny światowej walczył na froncie francuskim. Po zakończeniu walk powrócił do Bochum. Po powrocie, w 1920 roku, do kraju wstąpił do Straży Kolejowej i służył w niej na terenie Wileńszczyzny do momentu jej likwidacji. Następnie służył w oddziałach ochotniczych generała Lucjana Żeligowskiego i wraz z nimi uczestniczył w tzw. buncie Żeligowskiego i zajęciu Wilna. Po utworzeniu Litwy Środkowej 20 listopada 1920 roku zdemobilizowany.
1 maja 1921 roku został przyjęty do Policji Państwowej województwa lwowskiego i przydzielony do miasta Lwowa; awansował do stopnia przodownika. W latach trzydziestych służył w V Komisariacie Policji Państwowej we Lwowie.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 071/1-71 z 1940 roku.

Józef Leonarski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).