Karol Kowalski

Porucznik rusznikarstwa rezerwy, syn Roberta i Katarzyny z domu Tuszewskiej, urodził się 11 listopada 1896 roku w Kębłowie w Wielkopolsce. W 1915 roku powołany do wojska niemieckiego, walczył na froncie francuskim, kilkukrotnie ranny. Z wojska został zwolniony w stopniu kaprala i za walki na froncie odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy. 31 marca 1919 roku został żołnierzem wojsk wielkopolskich i wcielono go do kompanii zapasowej ciężkich karabinów maszynowych. Absolwent Szkoły Karabinów Maszynowych w Biedrusku z 1919 roku i kursu intendentury w Poznaniu. Awansował na stopień plutonowego, a 23 lipca 1920 roku został przeniesiony, już w stopniu sierżanta, do batalionu ochotniczego w 257. Pułku Piechoty. Służył jako oficer gospodarczy w Kierownictwie Robót Technicznych i w Wojskowej Kompanii Roboczej. 1 kwietnia 1921 roku, już w stopniu podporucznika, został przeniesiony do Wojskowego Zakładu Gospodarczego Obozu Warownego „Brześć nad Bugiem” w Sobiborze. 20 października 1921 roku powrócił do Brześcia i służył w kasie, a potem w intendenturze Dowództwa Okręgu Korpusu IX. 9 stycznia 1923 roku został zwolniony do rezerwy. 20 czerwca 1928 roku przeniesiony do pospolitego ruszenia.
Uczęszczał do szkół w Kębowie, w Bninie, w Międzyrzecu i do Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu (1910-1912). Następnie rozpoczął praktyczną naukę rolnictwa w majątkach wielkopolskich. W latach 1913-1914 był elewem w Kustodii pod Gnieznem i w Gulczynie w powiecie wrzesińskim, od końca 1914 roku pracował jako drugi urzędnik w Pokrzywnicy w powiecie śremskim. Po zwolnieniu z wojska w latach 1924-1928 był nauczycielem gimnazjalnym w Gostyniu, a później buchalterem w Banku Kredytowym w województwie pomorskim.

Żonaty z Marią z domu Szymańską, miał córkę Barbarę.

Losy porucznika Kowalskiego od września 1939 roku do kwietnia 1940 roku są znane dzięki notatkom znalezionym wiosną 1943 roku w Katyniu przy zwłokach Włodzimierza Woydy, podporucznika rezerwy w batalionie KOP „Budsław” i odczytanych w Krakowie. W nocy 26/27 września 1939 roku transport dojechał do Kozielska. Po wyładowaniu na bocznicy kolumna jeńców przeszła około 8 km do obozu. 10 lutego 1940 roku Karol Kowalski otrzymał list od żony z Ostrowca Świętokrzyskiego, która tam została wysiedlona, drugi list dostał cztery dni później.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 017/2 z 5 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 10 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Karol Kowalski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony wśród upamiętnionych mieszkańców gminy Dolsk (2024/2025).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Karola Kowalczyka zostały odnalezione: list z nadawcą Kowalska Maria (żona), Ostrowiec, ul. Bałtowska Nr 37 oraz dwa medaliki (0937).