Karol Kosiński

Major rezerwy, syn Dionizego i Marii z domu Biedkowskiej, urodził się 16 listopada 1887 roku w Wilnie. Podczas I wojny światowej zmobilizowany do armii rosyjskiej. Był chirurgiem szpitala polowego na froncie rosyjsko-niemieckim. Żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji, w Wojsku Polskim zweryfikowany w stopniu kapitana. Uczestnik wojny 1920 roku. Od 1921 roku w rezerwie. W 1939 roku w stopniu majora powołany na dowódcę szpitala polowego w Białowieży.
W 1906 roku ukończył I Wileńskie Gimnazjum z wynikiem bardzo dobrym, a medycynę w 1913 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, uzyskując w 1914 roku dyplom doktora wszechnauk lekarskich UJ, zaś jesienią 1914 roku otrzymuje tytuł „lekarza z odznaczeniem” Uniwersytetu Moskiewskiego. W latach 1924 – 1925 roku uzupełnia swe anatomiczne wykształcenie we Francji i Anglii. Od 1932 roku mieszkał i pracował w Liskowie w powiecie kaliskim. Społecznik, wszechstronnie zaangażowany w lokalnym środowisku. Był wybitnym antropologiem.
Władał dwudziestoma obcymi językami. Przez kilka lat był prezesem Zrzeszenia Asystentów Uniwersytetu Stefana Batorego, czynnym członkiem Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego, brał czynny udział w wielu krajowych i zagranicznych zjazdach Towarzystw Anatomicznych i Antropologicznych.

24 sierpnia 1939 roku powołany do wojska, do Szpitala Polowego Nr 601 w Białowieży, gdzie po 17 września zostaje wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną i uwięziony w obozie jenieckim w Ostaszkowie. Był tam pomocnikiem lekarza sowieckiego w obozowej Izbie Chorych.

Żonaty był z Krystyną z Barcewiczów, zmarłą 15 listopada 1936 roku w Liskowie. Pozostawił dziewięcioro dzieci (ośmioro małoletnich, najmłodszy trzy lata), które prawie bez żadnej opieki, wyrzucone przez Niemców z domu przeżyły wojnę: Karol – znajdował się w Wilnie, brał udział w wojnie 1939, był internowany na Litwie, następnie walczył w 7 Wileńskiej Brygadzie AK, repatriował do Polski w 1946 roku, socjolog; Janina – lekarz med.; Leon – prawnik; Zofia – pielęgniarka; Dionizy – kpt. żeglugi wielkiej; Irena Krystyna – inż. chemii; Albert Stanisław – mistrz budowli.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 054/3 z 5 maja 1940 roku. Rozstrzelany 11-13 maja 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Karol Kosiński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony w Alei Ofiar Katyńskich w Olsztynie na terenie kampusu studenckiego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego (2009).