Ludomir Katafiasz

Podporucznik rezerwy, syn Stanisława i Heleny z domu Szpek, urodził się 2 listopada 1912 roku w Jaroszewie w województwie poznańskim. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu z 1932 roku. W 1933 roku mianowany podporucznikiem i przydzielony do 8. Pułku Strzelców Konnych. Mianowany podporucznikiem rezerwy w 1936 roku.
Absolwent gimnazjum klasycznego w Wągrowcu z 1932 roku. Współwłaściciel rodzinnego gospodarstwa rolnego w Jaroszewie.
21 sierpnia 1939 roku zmobilizowany do 8. Pułku Strzelców Konnych. Był dowódcą plutonu w Ośrodku Zapasowym pułku, który walczył w składzie grupy podpułkownika Edwarda Wani. W ciężkich walkach w rejonie Zamościa został 22 września 1939 roku ranny w głowę. Umieszczony w szpitalu w Zamościu. Wraz z innymi rannymi dostał się do niewoli sowieckiej. Osadzony w obozie w Kozielsku, skąd raz napisał do rodziny.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 035/4 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Ludomir Katafiasz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Podporucznik został wymieniony wśród upamiętnionych na Pomniku Katyńskim w Żninie (1993).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża podporucznik Ludomir Katafiasz nie został zidentyfikowany wiosną 1943 roku. Jego dane osobowe odczytano dopiero na podstawie dokumentów wydobytych w 1943 roku z dołów śmierci, które są obecnie przechowywane w Archiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie.