Romuald Marian Karpowicz

Kapitan, syn Zygmunta i Eugenii z domu Wilpiszewskiej, urodził się 22 września 1896 roku w Homlu (gubernia mohylowska). Początkowo uczęszczał do szkoły w Pskowie w latach 1906-1909, a następnie ukończył szkołę realną w Rohaczewie Mohylowskim, gdzie w 1913 roku zdał maturę. Od jesieni 1913 roku studiował na Politechnice Petersburskiej. 25 lipca 1914 roku wstąpił ochotniczo do armii rosyjskiej. Ukończył Nikołajewską Szkołę Kawalerii 16 stycznia 1915 roku. Został przydzielony do 3. Zapasowego Dywizjonu Artylerii Konnej, gdzie służył do 31 grudnia 1915 roku. Następnie otrzymał przydział do 18. konnej baterii artylerii górskiej, a od 24 września 1916 roku przydział do sztabu Mińskiego Okręgu Wojskowego. 15 czerwca 1917 roku został awansowany do stopnia porucznika i wkrótce opuścił armię rosyjską.
Od 15 grudnia 1917 roku służył w I Korpusie Polskim w Rosji jako dowódca działonu 2. Legii Rycerskiej. Po rozbrojeniu Korpusu został 30 maja 1918 roku zdemobilizowany i powrócił do mieszkających w Homlu rodziców. Obawiając się wcielenia do armii ukraińskiej, wyjechał do krewnych w guberni czernihowskiej, gdzie ukrywał się do sierpnia 1918 roku. Uwięziony przez bolszewików, do grudnia 1918 roku przebywał w więzieniu. Po uwolnieniu przedostał się na Wołyń i pod Szepetówką dotarł do linii polskich. Osiadł wówczas u znajomych ziemian koło Ostroga, a wkrótce rozpoczął pracę w starostwie ostrogskim. W kryzysowym okresie wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się do Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej i został przydzielony do 205. Pułku Artylerii Polowej na stanowisko dowódcy baterii marszowej. Następnie po likwidacji pułku został 23 grudnia 1920 roku przydzielony do 5. Pułku Artylerii Polowej. Ukończył kurs dowódców baterii w Toruniu 1 maja 1921 roku. Złożył podanie o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej i został zatrzymany w służbie czynnej, a w maju 1922 roku zweryfikowany jako oficer zawodowy w stopniu porucznika artylerii ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. 10 listopada 1922 roku został przeniesiony do 7. Dywizjonu Artylerii Konnej, gdzie pełnił kolejno funkcje oficera łączności i zwiadu, dowódcy oddziału sztabowego, adiutanta dywizjonu, oficera informacyjnego, dowódcy 2. baterii i oficera zwiadowcy. Awans do stopnia kapitana ze starszeństwem od 1 lipca 1925 roku otrzymał w maju 1926 roku. Następnie służył w dowództwie artylerii 3. Dywizji Kawalerii, w 2. Dywizjonie Artylerii Konnej, czasowo był komendantem szkoły podoficerskiej, pełnił (w zastępstwie) obowiązki rejonowego inspektora koni w Dubnie. Po powrocie do 7. Dywizjonu Artylerii Konnej był od 19 sierpnia 1929 roku jego oficerem mobilizacyjnym. W 1930 roku zdegradowany.
Mieszkał w Dubnie.

Żonaty z Julią z domu Lebiedowską.

Aresztowany przez NKWD 8 kwietnia 1940 roku i osadzony w więzieniu w Równem, skąd 31 maja 1940 roku wywieziony do więzienia w Kijowie.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 066/1-94 z 1940 roku.

Romuald Adam Karpowicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).