Kapitan piechoty w stanie spoczynku, syn Roberta i Balbiny z domu Marszałek, urodził się 4 września 1892 roku w Ostrzeszowie w województwie poznańskim. Zmobilizowany do armii niemieckiej w 1913 roku walczył na obu frontach I wojny światowej. Po powrocie do Ostrzeszowa rozpoczął organizację oddziałów powstańczych. Walczył na południowym froncie pod Ligotą, Rogaszycami i Parzynowem. W wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku był dowódcą kompanii w 70. Pułku Piechoty. 22 maja 1921 roku mianowany kapitanem.
W 1922 zdobył tytuł mistrza Korpusowych Oficerskich Zawodów Strzeleckich Okręgu Korpusu Nr VII, a w Mistrzostwach Wojsk Polskich w strzelaniu pojedynczym zajął 12 miejsce. Następnie służył w 86. Pułku Piechoty. W 1929 roku przeniesiony w stan spoczynku, zaangażował się w działalność wywiadowczą na terenie Niemiec, gdzie został aresztowany. 6 czerwca 1930 został skazany na karę pięciu lat i siedmiu miesięcy ciężkiego więzienia „za zdradę tajemnicy wojskowej na rzecz Polski”. Wymieniony za agentów niemieckich zamieszkał w Kępnie.
Odznaczony Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych i Krzyżem Powstania Wielkopolskiego.
W latach 1937-1938 pełnił funkcję wójta w Podzamczu, a następnie w latach 1938-1939 burmistrza Grabowa nad Prosną.
Żonaty z Marią z domu Banasiak, miał córkę Marię.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 017/1 z 5 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 9-11 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Michał Jerchel został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 roku. Krewni do 1957 roku poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.
Literatura: 1, 15, 16, 19, 30
