Ludwik Figlus

Kapitan piechoty w stanie spoczynku, syn Jana i Marii z domu Chmielarz, urodził się 1 lipca 1889 roku w Jasnem Polu w powiecie krotoszyńskim. Po ukończeniu szkoły ludowej w Orpiszewie rozpoczął naukę w gimnazjum w Krotoszynie (cztery lata), którą zmuszony był przerwać z powodu przynależności do Towarzystwa Tomasza Zana i uczestnictwa w strajku szkolnym w 1905 roku. W latach 1907-1908 kontynuował naukę w szkole rolniczej w Bojanowie, a po jej ukończeniu pracował jako administrator majątku Świnków w powiecie krotoszyńskim. W latach 1911-1913 odbył zasadniczą służbę w armii niemieckiej. Z chwilą wybuchu I wojny światowej został 1 sierpnia 1914 roku zmobilizowany do armii niemieckiej i walczył na froncie zachodnim. Dwukrotnie ranny i zatruty gazami. 20 kwietnia 1919 roku wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego i został przydzielony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Biedrusku. Po jej ukończeniu 31 marca 1920 roku przydzielony do 57. Pułku Piechoty na stanowisko dowódcy 12 kompanii. Podporucznikiem mianowany 2 maja 1920 roku. 23 maja 1920 roku w bitwie pod Boguszewicami wykazał się olbrzymią odwagą i determinacją, rozbijając nieprzyjaciela i zmuszając go do odwrotu, a także zdobywając wielką ilość broni, amunicji i materiału technicznego. Za ten czyn odznaczony został Orderem Virtuti Militari V klasy. Po zakończeniu działań pełnił służbę w 57. Pułku Piechoty. 1 lipca 1923 roku mianowany kapitanem. W okresie od 30 marca 1925 roku do 11 listopada 1926 roku był kwatermistrzem 15. batalionu w Korpusie Ochrony Pogranicza. Następnie, przydzielony do 57. Pułku Piechoty, pełnił obowiązki dowódcy batalionu i kwatermistrza oraz oficera administracyjnego. 1 września 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał w Poznaniu.
Odznaczony ponadto Krzyżem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty, miał dwójkę dzieci: syna Henryka i córkę Ludomirę.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Ludwik Figlus został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).