Feliks Dutkiewicz

Porucznik, syn Wawrzyńca i Marianny z domu Marcinkowskiej, urodził się 26 września 1902 roku w Józefowie w powiecie konińskim. Uczył się w Szkole Powszechnej w Zarzewiu, a w 1920 roku zdał egzamin do IV klasy gimnazjum w Koninie. 14 marca 1920 roku wstąpił jako ochotnik do 3. Pułku Ułanów i przydzielony został do szwadronu zapasowego. Od 19 czerwca 1920 roku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w składzie 2. szwadronu 203. Pułku Ułanów. Zwolniony z wojska 25 maja 1921 roku w stopniu starszego ułana, powrócił do nauki, ucząc się prywatnie do egzaminu z V klasy gimnazjum. W grudniu 1923 roku został powołany do służby wojskowej i przydzielony do 14. Pułku Ułanów, w którym ukończył szkołę podoficerską. Po odbyciu służby zasadniczej zdecydował się pozostać w wojsku jako podoficer nadterminowy, a później, od 1927 roku, jako zawodowy. Ukończył kurs dla podoficerów zawodowych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii oraz kursy maturalne we Lwowie, po których został w październiku 1927 roku skierowany do szkoły oficerskiej. Po ukończeniu Szkoły Oficerskiej dla Podoficerów w Bydgoszczy w 1930 roku został mianowany podporucznikiem kawalerii ze starszeństwem od 15 sierpnia 1930 roku i przydzielony do 26. Pułku Ułanów, gdzie pełnił funkcję dowódcy plutonu do 1937 roku i dowódcy szwadronu do wybuchu wojny, awansując 1 stycznia 1933 roku na stopień porucznika.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości.

Żonaty z Antoniną z domu Krupską.

W trakcie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy szwadronu karabinów maszynowych 26 Pułku Ułanów Wielkopolskich, wchodzącego w skład Nowogródzkiej Brygady Kawalerii dowodzonej przez gen. Władysława Andersa. Stacjonował najpierw w okolicach Lidzbarka, a następnie w rejonie Sierpca. Wraz z pułkiem przeszedł prawie cały jego szlak bojowy. Aresztowany przez bojówkę ukraińską 30 września 1939 roku w Starej Soli, więziony był w więzieniu NKWD w Samborze.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa nr 056/3-027 z maja 1940 roku.

Feliks Dutkiewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).