Stanisław Adamczyk

Porucznik rezerwy, syn Jana i Karoliny z domu Leśniak, urodził się 11 lutego 1899 roku w Iwoniczu w powiecie krośnieńskim. Wcielony do armii austriackiej w 1917 roku, walczył w I wojnie światowej. Skierowany na kurs oficerów rezerwy, którą ukończył w październiku. Brał udział w walkach w południowym Tyrolu, północnej Francji, Belgii, Hesji i Badenii. W lutym 1919 roku ochotniczo zgłosił się do Wojska Polskiego. Przydzielony do 17. Pułku Piechoty w Rzeszowie. W 1919 roku brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim. W 1920 roku przeniesiony do 20. Pułku Piechoty w Krakowie, później powrócił do 17. Pułku Piechoty, a 14 listopada skierowany do rezerwy. Podporucznikiem rezerwy mianowany 1 lipca 1925 roku, a porucznikiem rezerwy – 19 marca 1939 roku. W 1928 roku odbył ćwiczenia w Szkole Podchorążych Rezerwy w Tomaszowie Mazowieckim. W 1939 roku uzyskał przydział do 55. Pułku Piechoty ze specjalnością oficer żywnościowy. We wrześniu 1939 roku skierowany został do Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty w Kutnie.
Ukończył czteroklasową szkołę elementarną w Iwoniczu. Od 1910 roku uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Sanoku, w 1917 roku ukończył klasę siódmą. Egzamin dojrzałości zdał 15 lutego 1918 roku. Jesienią 1920 roku zapisał się na Akademię Górniczą w Krakowie, ale z powodu nawrotu choroby, której nabawił się na froncie, zrezygnował ze studiów. W latach 1922-1924 studiował chemię i fizykę na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wysłuchał wykładów, odbył przepisane ćwiczenia i na tej podstawie uzyskał 1 września 1924 roku posadę nauczyciela tymczasowego w gimnazjum w Lublińcu. 30 sierpnia 1928 roku został zwolniony z powodu braku kwalifikacji. W listopadzie 1928 roku przed państwową komisją dla nauczycieli szkół średnich w Krakowie zdał egzamin z chemii z mineralogią jako przedmiotu głównego i z fizyki jako przedmiotu dodatkowego. Napisał pracę Chemia gazów bojowych, którą komisja oceniła bardzo wysoko, ponadto zdał egzaminy ustne z przedmiotów fachowych, z pedagogiki i filozofii oraz z języka niemieckiego. Na tej podstawie uzyskał dyplom potwierdzający jego kwalifikacje do nauczania tych przedmiotów w szkołach średnich z polskim językiem nauczania.
1 września 1929 roku zaangażowany został do Gimnazjum Miejskiego w Gostyniu, jednak nie uzyskał zatwierdzenia przez Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego i w ciągu roku szkolnego 1929/1930 utrzymywał się z lekcji prywatnych. W marcu 1930 roku zdał w Krakowie egzamin pedagogiczny, uzyskując tym samym pełne kwalifikacje nauczyciela szkół średnich i od roku szkolnego 1930/1931 został zaangażowany na stanowisko nauczyciela chemii z mineralogią i fizyką w gimnazjum gostyńskim. We wrześniu 1933 roku złożył wniosek do kuratorium o rozszerzenie kwalifikacji na nauczanie matematyki i śpiewu, kuratorium zgodziło się na ten wniosek na rok 1933/1934 i przedłużyło decyzję co do nauczania matematyki na kolejne lata, aż do roku 1939/1940.
Był członkiem, a następnie prezesem Towarzystwa Śpiewu „Halka”. Od 1932 roku kierował gostyńskim chórem „Święta Cecylia”, który rok później został zaliczony przez Wielkopolski Związek Śpiewaczy do pierwszej kategorii chórów mieszanych.

Żonaty z Cecylią z domu Namysł, miał syna Jerzego i córkę Danutę.
Rodzina otrzymała list z obozu w Kozielsku. Był również wymieniany w liście Mieczysława Jankowskiego do rodziców.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/4 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w lesie katyńskim 22 kwietnia 1940 roku po południu.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Adamczyk został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).