Wincenty Zieliński

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Jana i Antoniny z domu Stachowiak, urodził się 26 marca 1893 roku w Grylewie w powiecie wągrowieckim. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. W 1913 roku powołany do wojska niemieckiego i z chwilą wybuchu I wojny światowej skierowany na front. Po wybuchu powstania wielkopolskiego wstąpił do oddziału szamotulskiego. Walczył pod Wronkami, Obrzyckiem, Piotrowem i Lubaszem, a 5 stycznia brał udział w zdobyciu Czarnkowa. Do Wojska Polskiego wstąpił w 1920 roku i otrzymał przydział do 36. Pułku Piechoty. W tym samym roku zgłosił się do policji. Służbę pełnił w Policji Konnej Policji Państwowej w Poznaniu w 1921 roku, a następnie w powiecie czarnkowskim na posterunkach Policji Państwowej w: Piłce w 1922 roku, Sarbi w 1924 roku i Lubaszu w 1934 roku. Ukończył (11 listopada 1928 roku) Normalną Szkołę Fachową dla Szeregowych Policji Państwowej w Sosnowcu. Od maja 1935 roku aż do września 1939 roku służył jako komendant posterunku Policji Państwowej w Niechanowie w powiecie gnieźnieńskim. Odznaczony m.in. Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Srebrnym Medalem „Za Długoletnia Służbę”, Brązowym Medalem „Za Długoletnia Służbę”, Odznaką Pułkową – 2 BSW – 56. Pułku Piechoty i Odznaką Strzelecką.
Żonaty ze Stanisławą z domu Dymek, miał czterech synów: Zenona, Tadeusza, Ryszarda i Jana.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 051/2 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 29 kwietnia – 1 maja 1940 roku.

Pośmiertnie odznaczony medalem „Za udział w Wojnie Obronnej 1939” nadanym
w 1990 roku i Krzyżem za Dzielność nadanym w 2009 roku.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939r.

Wincenty Zieliński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017r.).