Antoni Wroniecki

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Kacpra i Marianny z domu Szymańskiej, urodził się 17 maja 1899 roku w Nowym Dworze w powiecie chodzieskim. Ukończył sześć klas szkoły ludowej w Smogulcu i Chodzieży. 14 czerwca 1917 roku został powołany do służby w armii niemieckiej. Walcząc na froncie zachodnim, 14 października 1918 roku dostał się do niewoli francuskiej i został osadzony w obozie
w Dunkierce. 1 grudnia 1918 roku zgłosił się jako ochotnik do Armii Polskiej we Francji i został przydzielony do dywizjonu szwoleżerów Dywizji Strzelców. Latem 1919 roku wraz z dywizją przyjechał do Polski. W 1920 roku ukończył szkołę podofi cerską, a następnie służył na froncie jako podofi cer rachunkowy 634. kolumny taborowej w składzie 12. Dywizji Piechoty. Od 30 września 1921 roku służył jako podoficer rachunkowy w 10. dywizjonie taborów. Zdemobilizowany 30 listopada 1921 roku w stopniu plutonowego. 20 kwietnia 1922 roku przyjęty do Straży Celnej i po przeszkoleniu w Szkole Straży Celnej w Zambrowie w 1922 roku został jako prowizoryczny starszy strażnik przydzielony do komisariatu Straży Celnej w Śniatyniu (Dyrekcja Ceł Lwów). Początkowo służył w samym komisariacie, później na placówkach: Śniatyn-Miasto, Śniatyn-Dworzec i Zawale jako kierownik placówki. W 1923 roku został stabilizowany. 20 lipca 1925 roku przydzielony do komisariatu Straży Celnej Horodenka, służył na placówce w Stecowej. Ukończył kurs doskonalący w Centralnej Szkole Straży Granicznej w Górze Kalwarii w 1927 roku i 10 stycznia 1928 roku został kierownikiem placówki w Stecowej. Nie został przyjęty do organizującej się Straży Granicznej i z dniem 30 listopada 1928 roku zwolniony ze służby w likwidowanej Straży Celnej. 1 kwietnia 1929 roku przyjęty do Policji Państwowej województwa stanisławowskiego jako posterunkowy i wcielony do stanu Policji Państwowej powiatu Śniatyn. Służył na posterunku Załucze, a około 1934 roku został
przeniesiony na posterunek Zabłotów, gdzie służył do wybuchu wojny. W lutym 1938 roku ukończył kurs specjalny szeregowych niewyszkolonych w Stanisławowie i 1 maja 1938 roku awansował do stopnia starszego posterunkowego. Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.
Żonaty z Filipiną z domu Dziubaniuk, miał córkę Zenobię.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 067/1-73 z 1940 roku.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939r.

Antoni Wroniecki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017r.).