Szczepan Wróblewicz

Posterunkowy Policji Państwowej, syn Jana i Jadwigi z domu Piskorskiej, urodził się 25 grudnia 1891 roku w Kębłowie w powiecie wolsztyńskim. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Podjął naukę zawodu rymarza w sąsiedniej wsi Wroniawy, w majątku rolnym Maksymiliana Goldschmidt-Rothschilda z Frankfurtu nad Menem W 1915 roku został powołany do służby w armii niemieckiej. Walczył na froncie zachodnim m.in.
pod Verdun i Metz. Został ranny. W 1918 roku po wyleczeniu wrócił do domu. Przystąpił do powstania wielkopolskiego. Został wcielony do 7. Pułku Strzelców Wielkopolskich. Walczył na zachodnim, a później na północnym odcinku frontu wielkopolskiego. Następnie przebywał w szkole
podoficerskiej w Gnieźnie i wraz z pułkiem w 1920 roku wziął udział w wojnie
polsko-bolszewickiej. Po powrocie z Wojska Polskiego 26 września 1932 roku wstąpił do Policji Państwowej. Służył na Posterunku w Wolsztynie i w Kopaninie, a we wrześniu 1939 roku pełnił służbę w Komisariacie Policji Państwowej w Wolsztynie.
Żonaty ze Stanisławą, miał trzech synów: Leonarda, Kazimierza i Eligiusza oraz trzy
córki: Wandę, Różę i Teresę.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa z 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 5-6 kwietnia 1940 roku

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939r.

Szczepan Wróblewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017r.).