Stanisław Wolnowski

Kapitan piechoty w stanie spoczynku, syn Urbana i Domiceli z domu Piotrkowskiej, urodził się 5 listopada 1893 roku w Konarzewie w powiecie poznańskim. Ukończył sześć klas gimnazjum i wyuczył się zawodu kupca. Służył w armii niemieckiej w czasie I wojny światowej. Walczył na froncie francuskim, a później rosyjskim. Za kontakty z żołnierzami II Korpusu Polskiego i udzieloną im pomoc został oskarżony o zdradę i skazany. Zamknięty został w niemieckim więzieniu, z którego zbiegł. W 1919 roku wstąpił do 1. Pułku Strzelców Wielkopolskich, w którego szeregach walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920, ciężko ranny. 8 września 1919 roku wsławił się inicjatywą i odwagą, zmuszając nieprzyjaciela do wycofania z zajętej szosy Żabinka-Kamieniec, co umożliwiło sąsiednim oddziałom zajęcie linii Twele-Kobryń, za co otrzymał Order Virtuti Militari V klasy. Do 1926 roku służył w 55. Pułku Piechoty w Lesznie, a następnie w 4. Batalionie Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1931 roku przeniesiony w stan spoczynku, przydzielony do Okręgu Korpusu VII Poznań. W 1939 roku nie otrzymał przydziału i jako ochotnik zgłosił się do kadry Okręgu Korpusu nr VII. Odznaczony czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej
Niepodległości.
Zamieszkał w miejscowości Tarnowa Łąka koło Rydzyny, gdzie gospodarował na resztówce.

Żonaty z Gertrudą z domu Opitz, miał syna Jana oraz dwie córki: Marię i Renatę.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939r.

Stanisław Wolnowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017r.).