Włodzimierz Antoni Wdowicki

Kapitan broni pancernej, syn Wojciecha i Jadwigi z domu Majewskiej, urodził się 4 września 1892 roku w Siekowie w powiecie śmigielskim (obecnie wolsztyński gmina Przemęt). Powołany do wojska pruskiego w trakcie I wojny światowej. Ochotnik, uczestnik powstania wielkopolskiego jako podporucznik wojsk technicznych i wojny polsko-bolszewickiej. Po zakończonych działaniach wojennych pełnił służbę w 7. Dywizjonie Samochodowym, sformowanym w lipcu 1921 roku w garnizonie Poznań. W 1923 roku dowódca Kolumny Zapasowej. Następnie służył w utworzonym w 1933 roku – 1. Batalionie Pancernym, aż do wybuchu II wojny światowej. W marcu 1939 roku pełnił służbę oficera mobilizacyjnego. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w obronie Lwowa przed wojskami niemieckimi. Awans na stopień porucznika ze starszeństwa otrzymał 1 lipca 1919 roku.
Odznaczony Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Włodzimierz Antoni Wdowicki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicach w Katedrze Polowej Wojska Polskiego i w Muzeum Katyńskim. Uhonorowany pod Kościańskim Krzyżem Wschodnim (2007) oraz na pomniku w Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej w Poznaniu (2024).