Romuald Wasilewski
DANE PODSTAWOWE
Data i miejsce urodzenia: 23 stycznia 1908 rok Ostrołęka, województwo warszawskie
Stopień wojskowy (z 1.09.1939): podporucznik rezerwy
Miejsce kaźni i pochówku: Katyń
Zamordowany: 11-13 maja 1940 roku
Podporucznik rezerwy, syn Kazimierza i Józefy z domu Rajkowskiej, urodził się 23 stycznia 1908 roku w Ostrołęce. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Grudziądzu z 1930 roku. W opinii przełożony napisał: „Służbę wojskową pełni ze zrozumieniem obowiązków obywatelskich. Bardzo ambitny w pracy umysłowej i w wysiłkach fizycznych. Fizycznie zdrów… Umysł jasny. Uczył się dużo i bardzo chętnie. Zachowanie się w służbie i poza służbą bardzo dobre. Nadale się do linii.” Praktykę odbył w 22. Pułku Piechoty w Siedlcach. Przeniesiony do rezerwy w 1930 roku. Ćwiczenia odbywał w 1932, 1934 i 1935 roku. Podporucznikiem ze starszeństwem mianowany 1 stycznia 1934 roku. W 1937 roku wcielony do korpusu oficerów służby zdrowia z przydziałem do 7. Szpitala Okręgowego jako aptekarz-chemik. W 1938 roku odbył ćwiczenia w charakterze aptekarza chemika. Kierownik pracowni napisał o nim: „Spokojny, zrównoważony człowiek, fizycznie dobrze się prezentujący, układny i lojalny… Nadaje się na stanowisko asystenta chemika w pracowniach polowych.” Zmobilizowany w 1939 roku do wojska, prawdopodobnie ewakuowany na wschód wraz z 7 Szpitalem Okręgowym, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Ukończył Gimnazjum Męskie Wacława Szwedowskiego w Siedlcach w 1929 roku i otrzymał świadectwo dojrzałości typu matematyczno-przyrodniczego. Absolwent Oddziału Farmacji Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Poznańskiego z 1935 roku. Magister farmacji. Asystent na Wydziale Farmacji Uniwersytetu Poznańskiego. W kolejnych latach pracował na Oddziale Badania Żywności Państwowego Zakładu Higieny w Poznaniu.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 054/3 z 5 maja 1940 roku. Rozstrzelany 11-13 maja 1940 roku.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Romuald Wasilewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymienionych na tablicy poświęconej farmaceutom wielkopolskim w kościele Ojców Dominikanów (2023).
Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Romualda Wasilewskiego została odnaleziona karta legitymacyjna Ministerstwa Spraw Wojskowych (04084).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Pamięci pracowników uczelni poznańskich – ofiar zbrodni katyńskiej [13]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]
TABLICA FARMACEUTÓW WIELKOPOLSKICH
Ponad jedną trzecią farmaceutów wymienionych na tablicy stanowią ofiary zbrodni katyńskiej, a przecież to nie wszyscy. Brakuje nazwisk
Maksymiliana Elke (1901-1940), absolwenta poznańskich studiów farmaceutycznych w 1927 roku, a także Kazimierza Wysockiego (1892-1940), właściciela apteki w Opalenicy, który w 1939 roku został zmobilizowany do 7. Szpitala Okręgowego w Poznaniu. W Lesie
Katyńskim strzałem w potylicę Rosjanie zamordowali również Antoniego Majorowicza, właściciela Apteki im. Adama Mickiewicza przy ul. Mickiewicza w Poznaniu. W 1939 roku Julian Nietupski (1893-1940) był kierownikiem apteki 7. Szpitala Okręgowego Korpusu nr VIII w Poznaniu. Uczestniczył w kampanii wrześniowej i po jej zakończeniu znalazł się w niewoli sowieckiej. Zginął w Katyniu. Kilka dni później NKWD przyszło po jego żonę, dzieci i dalszych krewnych. Wszyscy zostali zesłani na Sybir. W siedzibie NKWD w Charkowie zginął Stefan Mroczkiewicz (1905-1940), który w 1931 roku ukończył studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Poznańskim. Przez kilka lat pracował w Aptece „Pod Złotym Lwem” w Poznaniu, następnie uzyskał dyplom Oficerskiej Szkoły Sanitarnej i przeniósł się do Bydgoszczy, gdzie został kierownikiem Apteki Centralnej przy ul. Gdańskiej. Zmobilizowany do 7. Szpitala Okręgowego w Poznaniu, wraz z nim znalazł się na wschodzie Polski i trafił do obozu w Starobielsku. Został zastrzelony w siedzibie NKWD w Charkowie.
Polegli farmaceuci byli bardzo młodzi i kreatywni. Wielkopolska Okręgowa Izba Aptekarska i Oddział PTFarm w Poznaniu ze swoją Sekcją Historii Farmacji zatroszczyli się o zachowanie pamięci o nich i okolicznościową tablicą wpisały ich tragiczne losy w dzieje Poznania.
źródło: https://farmacjawielkopolska.pl/uploads/farmacja/21/PDF.pdf